Uzasadnienie
Skarżący P. L. w dniu 9 lutego 2009 r. zwróci się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Z informacji podanych w nadesłanym formularzu PPF wynika, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jedynym dochodem skarżącego jest wynagrodzenie z umowy o pracę w wysokości 2 078,39 zł brutto miesięcznie oraz umowy zlecenia w wysokości ok. 600 zł, z którego wnioskodawca opłaca alimenty w wysokości 500 zł miesięcznie, koszty wynajmu mieszkania w wysokości 800 zł oraz inne wydatki konieczne. Jak wynika z rubryki 7 formularza wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych.
Uzupełniając na wezwanie Sądu przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący nadesłał wyciągi z rachunku bankowego z których wynika, iż na dzień 28 lutego 2009 r. skarżący posiadał wolne środki w wysokości 30, 84 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Analizując sytuację finansową skarżącego uwidocznioną we wniosku oraz nadesłanych przy piśmie z dnia 3 marca 2009 r. dokumentach należy stwierdzić, że wniosek o zwolnieni od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnioskodawca uzyskuje wprawdzie stałe dochody w postaci wynagrodzenie za pracę oraz wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia w łącznej wysokości ok. 2100 zł netto miesięcznie, jednak skarżący wykazał, iż ponosi znaczne wydatki związane z bieżącym utrzymaniem. Wnioskodawca poza kosztami utrzymania codziennego zmuszony jest bowiem do pokrywania kosztów wynajmu mieszkania w wysokości 800 zł miesięcznie oraz opłacania alimentów w wysokości 500 zł. Skarżący nie posiada również wolnych środków finansowych, ani majątku, który mógłby spieniężyć w celu pokrycia kosztów sądowych niniejszego postępowania.
W ocenie Sądu tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i rodziny.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.