Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2001r. Nr 110, poz. 1189 z późn. zm), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] grudnia 2004r. orzekającej o wymeldowaniu M.J. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w C. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z wnioskiem o wymeldowanie M. J. z miejsca pobytu stałego wystąpili B. i J. G..
W ocenie organu fakt opuszczenia przez w/w osobę miejsca pobytu stałego potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym ustalenia Komendy Powiatowej Policji w C., z których wynika, iż nie przebywa ona w powyższym lokalu, ponieważ studiuje w innej miejscowości oraz z uwagi na nieporozumienia rodzinne, oraz zeznania świadków B. A. i M. C. Kolejnym dowodem są również wyniki wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] września 2004r. przez pracowników organu Urzędu Miasta C.. Ponadto przeprowadzone przez urzędników oględziny lokalu pozwalają na przyjęcie tezy, że nikt oprócz B.G. i T.S. w nim nie zamieszkuje.
Pośrednim dowodem potwierdzającym fakt opuszczenia miejsca pobytu stałego przez M. J. jest fakt, że kierowana do niej korespondencja, w tym przesyłki polecone odbierane są przez sąsiada A. K., na podstawie nieformalnego, ustnego upoważnienia do ich odbierania. Zdaniem organu świadczy to o tym, iż M. J. nie zamieszkuje w spornym lokalu, bowiem gdyby przebywała w nim przynajmniej w soboty i niedziele lub dni wolne od zajęć to korespondencje odbierałaby osobiście.
Ponadto organ wskazał, iż w jego ocenie sam fakt pobierania nauki poza stałym miejscem zameldowania, nie może uzasadniać stwierdzenia, iż skarżąca zamieszkuje w lokalu z zamiarem stałego pobytu. Uznał również, że podnoszona przez M.J. okoliczność, iż przyjeżdża ona do spornego lokalu w czasie wolnym od zajęć świadczyć jedynie o jego odwiedzaniu, co zaś w kontekście przeprowadzonych oględzin lokalu jak również konfliktu pomiędzy M.J. a Panami G. i na tle podziału tego lokalu w ocenie organu wdaje się wątpliwe.
Organ wskazał również dlaczego nie wziął pod uwagę zeznań złożonych przez innych świadków w tym T. S..
Skargę na decyzję Wojewody [...] wniosła M. J.. Żądając jej uchylenia wskazała, iż decyzja ta jest dla niej krzywdząca i wysoce niesprawiedliwa, ponieważ czyni ją osobą bezdomną, pomimo tego, że jest współwłaścicielem w [...] lokalu przy ul. [...]. Ponadto wskazała, iż jest studentką III-go roku Wyższej Uczelni poza C. i z przyczyn obiektywnych nie może przebywać codziennie w miejscu swojego zameldowania. Na rozprawie w dniu 21 listopada 2005r. skarżąca zeznała do protokołu, iż studiuje w W., jednakże w czasie wolnym od zajęć przyjeżdża do C. i mieszka w przedmiotowym lokalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Badając z tego punktu widzenia rozstrzygnięcie organu odwoławczego, Sąd uznał, że oparte ono zostało na niewystarczającej ocenie stwierdzonych faktów oraz bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności.
Materialnoprawną podstawę wymeldowania osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 ze zm.).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.
W niniejszej sprawie skarżąca zarówno w skardze do Sądu jak i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podniosła, iż opuściła miejsce pobytu stałego z uwagi na to, iż od trzech lat studiuje w innej miejscowością. Okoliczność tą potwierdzili również świadkowie (k-50), oraz Policja dokonując kontroli meldunkowej (k 16). Ponadto skarżąca wskazała, iż w czasie wolnym od zajęć przebywa w spornym lokalu.
Odnosząc się do wskazanych powyżej kwestii należy wskazać, iż organ odwoławczy rozpoznając sprawę winien mieć na uwadze, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nakładają na niego między innymi obowiązek ponownego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą (art. 7 kpa) oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 kpa).
Zdaniem Sądu rozpoznając niniejszą sprawę organ uchybił obowiązkowi wnikliwego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Nie zbadał bowiem w sposób pozwalający na przyjęcie bez żadnych wątpliwości, czy opuszczenie lokalu przez skarżącą miało faktycznie charakter trwały, czy też jej nieobecność w lokalu związana jest jedynie z faktem podjęcia przez nią studiów w innej miejscowości. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, czy okres rozpoczęcia przez skarżącą nauki jest tożsamy z czasem opuszczenia przez nią lokalu. Wprawdzie należy się zgodzić ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, iż co do zasady zobowiązany jest on jedynie do badania przesłanki opuszczenie lokalu przez daną osobę, zaś kwestia kiedy nastąpiło trwałe opuszczenie nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia. Niemniej jednak w niniejszej sprawie okoliczność ta bez wątpienia winna być wyjaśniona przez organ, bowiem pozwoli to na ustalenie czy faktycznie tak jak przyjął organ skarżąca opuściła ten lokal na trwałe.
Należy bowiem wskazać, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2001r. Nr 110, poz. 1189 z późn. zm), pobyt związany z kształceniem się jest okolicznością uzasadniającą zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad dwa miesiące. A zatem w świetle powyższego należy przyjąć, iż co do zasady w sytuacji gdy dana osoba opuszcza miejsce stałego pobytu jedynie na okres kształcenia się, to należy przyjąć, iż okoliczność ta winna wykluczać możliwość jej wymeldowania z miejsca pobytu stałego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm) orzekł jak w sentencji.