Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. o odmowie udzielenia N. D. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.
Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
N. D., obywatel W., zwrócił się z wnioskiem do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, opierając go na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 191, poz. 1133), zwanej dalej: "ustawą abolicyjną". W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przebywa w Polsce nieprzerwanie od dnia 20 grudnia 2007 r.
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012r. postanowił odmówić udzielenia Cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia pobytowego. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy abolicyjnej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że Cudzoziemiec wyjechał z Polski do W. w okresie po dniu 20 grudnia 2007 r., zaś przerwa ta była dłuższa niż 6 miesięcy. W konsekwencji powyższego - przy zastosowaniu art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) - nie można zdaniem Wojewody [...] uznać jego pobytu w Polsce za nieprzerwany.
W dniu 16 października 2012 r. pełnomocnik Cudzoziemca wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] podtrzymując argumenty, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji organu I instancji.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższą decyzję zarzucono jej naruszenie przepisów regulujących postępowania administracyjne, a w szczególności art. 7, art. 77, art. 107 i art. 138 k.p.a. i wniesiono o uchylenie zaskarżonej, decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przychylił się do wniosku skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga musiała zostać uwzględniona.
Zgodnie z art. 1 ustawy abolicyjnej ustawa ta określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
- - nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;
- - nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;
- - wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku.
Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy.
W myśl art. 3 ust. 5 ustawy abolicyjnej do oceny, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.
Na podstawie art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana:
- - wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
- - towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1;
- - leczeniem cudzoziemca.
Analiza akt postępowania wskazała na istnienie podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, opierając go na okoliczności określonej w art. 1 pkt 1 ustawy abolicyjnej. Wskazał, że przebywa w Polsce nieprzerwanie od dnia 20 grudnia 2007r.
Postępowanie wyjaśniające w sprawie powinno być zatem nakierowane na okoliczności dotychczasowego pobytu Cudzoziemca w Polsce tj. jego długości oraz tego czy pobyt był nieprzerwany. Jak przyznał organ II instancji w odpowiedzi na skargę, organy obu instancji ustaliły, że Cudzoziemiec w okresie po dniu 20 grudnia 2007 r. wyjechał do W. i że powrócił na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu 6-miesięcznego. Powyższe ustalenie doprowadziło zaś na gruncie art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach do stwierdzenia, że pobyt Cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie może być uznany za nieprzerwany. W wyniku przeprowadzenia ponownej oceny zebranych dowodów organ II instancji stwierdził jednakże, że ustalenie powyższe nie ma pełnego oparcia w materiale sprawy i że nastąpiło przedwcześnie, bez uwzględnienia dostępnych środków dowodowych. Organ II instancji wskazał, że zasadne jest kontynuowanie w przyszłości postępowania wyjaśniającego właśnie w celu m.in. zweryfikowania tego, że Cudzoziemiec wyjechał z Polski na okres przekraczający przeszło 6 miesięcy.
Cudzoziemiec zeznał po pierwsze, że wyjechał do W. w 2010 r. Wskazał, że przylot do W. samolotem z R. nastąpił w lutym 2010 r. Cudzoziemiec zeznał również, że w W. przebywał 4 miesiące, co miało związek z chorobą jego ojca. Następnie zeznał, że w końcu lipca 2010 r. wyjechał do S. do pracy sezonowej i przebywał w tym kraju przez okres 2 tygodni. Następnie udał się przez H. albo D. oraz przez N. do Polski, co powinno wskazywać, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Cudzoziemiec wjechał w sierpniu 2010 r.
Jednocześnie organy dysponowały potwierdzeniem Ambasady S. w Rzeczypospolitej Polskiej, że Cudzoziemiec wjechał do S. w dniu 21 lipca 2010 r. w związku z udzielonym zezwoleniem na pracę sezonową (zbiór jagód). Zatem Cudzoziemiec przebywał poza Polską w okresie od lutego 2010 r. do sierpnia 2010 r. Jednakże organ II instancji zasadnie zwrócił uwagę, że ustalenia w oparciu o taki materiał dowodowy nie mogą być na tyle precyzyjne, ażeby móc uznać, że Cudzoziemiec przebywał poza Polską w okresie przekraczającym 6 miesięcy. Cudzoziemiec nie wskazał bowiem nawet zbliżonej daty wyjazdu z Polski; nie można było ustalić bardziej precyzyjnie daty wjazdu do Polski (prawdopodobnie w sierpniu 2010 r.), w szczególności z uwagi na brak ustaleń co do długości podróży ze S. do Polski. Pomiędzy przybliżonymi datami wyjazdu i ponownego wjazdu Cudzoziemca do Polski upłynął okres mniej więcej 6-miesięczny. W obecnym stanie sprawy nie jest możliwa jednoznaczna ocena w tym zakresie, a jednocześnie jej waga jest dla sprawy kluczowa.
Niewątpliwie bowiem pobyt Cudzoziemca poza Polską w warstwie faktycznej miał miejsce. Ważne jest jednak to, czy w świetle art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, stosowanego w postępowaniu na mocy art. 3 ust. 5 ustawy abolicyjnej, dotychczasowy pobyt Cudzoziemca w Polsce był nieprzerwany.
Trafnie przyznał Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie powinno być poprzedzone dodatkowym postępowaniem wyjaśniającym, mającym przede wszystkim na celu aktualizację oraz uzupełnienie już poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Dopiero konsekwencją takich działań będzie możliwość rzetelnej oceny możliwości zastosowania art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy abolicyjnej.
Jednocześnie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców trafnie podkreślił, że nie ma możliwości wykorzystania instytucji samokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 P.p.s.a.
Mając na uwadze, że powyższe twierdzenia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w świetle zgromadzonego materiału dowodowego zasługują na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.
W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.