Uzasadnienie
R.F. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010 r. zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W nadesłanym formularzu PPF skarżący zmienił zakres swojego wniosku, wnosząc dodatkowo o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Z informacji podanych przez skarżącego w złożonym formularzu wniosku wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący nie posiada żądnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku ze stwierdzonym lekkim stopniem niepełnosprawności. Skarżący dodatkowo wskazał, iż jest obowiązany do opłacania świadczenia alimentacyjnego na rzecz syna- M. F. w wysokości 600 zł miesięcznie.
Do wniosku skarżący dołączył: 1) kopię decyzji Prezydenta W., na mocy której przyznano mu w kwietniu 2010 r. świadczenie pieniężne w postaci zasiłku okresowego z powodu bezrobocia w wysokości 240 zł;
- 2) zaświadczenie Urzędu Pracy W. z dnia [...] czerwca 2010 r. potwierdzające, iż skarżący od dnia 6 października 2009 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku;
- 3) orzeczenie lekarza orzecznika z dnia [...] marca 2010 r. zaliczające skarżącego do lekkiego stopnia niepełnosprawności.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu, a zatem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Oceniając przedłożony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu wzięto pod uwagę opisaną przez niego sytuację rodzinną i majątkową. Sytuacja ta uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, gdyż wykazał on, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Należy mieć na uwadze, iż skarżący jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Nie posiada stałych źródeł dochodów, a środki na bieżące utrzymanie czerpie jedynie z pomocy społecznej w postaci okresowego świadczenia pieniężnego.
Wnioskodawca co prawda nie określił kosztów bieżącego utrzymania, jednakże mając na uwadze jego stan zdrowia (lekki stopień niepełnosprawności) oraz okoliczność, iż skarżący jako osoba bezrobotna nie uzyskuje żadnych stałych dochodów należy uznać, iż sytuacja materialno-bytowa skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.