Uzasadnienie
W piśmie z dnia 25 marca 2014 r. Z. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu w terytorium RP wobec stwierdzenia braku podstaw do udzielenia zgody na pobyt tolerowany.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku podała, że wykonie decyzji pozbawi ją możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji w niniejszej sprawie powoduje trudne do odwrócenia skutki.
Zaskarżona decyzja zawiera m.in. rozstrzygnięcie o wydaleniu cudzoziemki z terytorium RP. Wobec tego wykonanie decyzji przed skontrolowaniem jej przez Sąd spowoduje, że cudzoziemiec, jako strona postępowania sądowego, zostanie pozbawiony jednego z zasadniczych uprawnień procesowych, tj. możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 16/12, udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, która skutkuje wydaleniem (nakazaniem opuszczenia terytorium RP) cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu, które polega nie tylko na samym prawie do rozpoznania sprawy. Niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie sprowadza się jednakże tylko do zagadnienia procesowego, wyrażającego się w potrzebie zagwarantowania stronie skarżącej możności obrony swych praw przez sądem.
Nie można bowiem tracić z pola widzenia również tego, że wykonanie decyzji w przedmiocie wydalenia skutkować będzie nieudzielaniem cudzoziemce ochrony konwencyjnej w sytuacji, gdy może się okazać, że skarga podlega uwzględnieniu i nie było wystarczających podstaw prawnych do odmowy objęcia cudzoziemca przez Państwo taką ochroną.
Powyższy pogląd Sąd podziela, wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.