Uzasadnienie
Na wniosek B. J. (najemczyni lokalu) wszczęte zostało postępowanie administracyjne odnośnie wymeldowania W. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. We wniosku o wszczęcie postępowania B. J. podała, że jej syn W. J. nie przebywa w mieszkaniu przy ul. [...] od 1974r. W toku postępowania administracyjnego B. J. reprezentowana była przez pełnomocników tj. syna L. J. i synową A. J. Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2004r. orzeczono o wymeldowaniu
W. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Decyzja wydana została w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.jedn. Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001r.).
W uzasadnieniu decyzji podano, że W. J. wyprowadził się z przedmiotowego lokalu dobrowolnie ok. 30 lat temu, lecz nie dopełnił obowiązku wymeldowania się z tego lokalu.
Od decyzji tej odwołanie wniósł W. J., który podniósł, że decyzja o wymeldowaniu jest niezasadna, ponieważ została wydana na podstawie błędnej analizy materiału dowodowego. W. J. podał, że jego brat L. J. wraz z żoną A. "wyłudzili" od matki B. J. (najemczyni lokalu) pełnomocnictwo do działania w jej imieniu i doprowadzili bezprawnie do jego wymeldowania, aby wykupić mieszkanie na własność.
W. J. podał także, że jego matka B. J. zmarła w dniu [...] kwietnia 2004r. tj. przed wydaniem decyzji przez organ I instancji.
Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w postępowaniu o wymeldowanie W. J., interesy B. J. reprezentowali ustanowieni przez nią pełnomocnicy tj. A. i L. J. Pełnomocnictwo to jednak wygasło z chwilą śmierci B. J. Wobec powyższego prowadzenie postępowania w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. J. i L. J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skarżący podnieśli, że Wojewoda [...] bezpodstawnie zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie rozpoznał sprawy merytorycznie, aczkolwiek uchylił decyzję organu
I instancji.
Skarżący podnieśli, że w związku ze śmiercią strony postępowania należało wezwać spadkobierców osoby zmarłej do udziału w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji podnosząc dodatkowo, że wątpliwości budzi istnienie po stronie skarżących interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, bowiem stosunek najmu nie jest prawem zbywalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, uznawany również w doktrynie, iż podstawą legitymacji procesowej strony jest przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, który podlega skonkretyzowanemu w postępowaniu administracyjnym.
Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.
Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej, skarżący A. i L. J. nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stroną postępowania dotyczącego wymeldowania W. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. była najemczyni tego lokalu B. J. oraz W. J., ponieważ interesów prawnych lub obowiązków tylko tych osób dotyczyło to postępowanie.
A. i L. J. działali w tym postępowaniu tylko jako pełnomocnicy B. J. nie będąc najemcami lokalu nr [...] przy ul. [...] i również nie zamieszkując w tym lokalu.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.