Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia (...) września 2006 roku, Nr (....) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uzgodnił pozytywnie projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie magazynu paliwa dla celów własnych, to jest zbiornika podziemnego dla własnego transportu samochodowego inwestora
Od powyższego postanowienia wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył pełnomocnik T.P. podnosząc, że postanowienie nie zawiera żadnego uzasadnienia, podczas gdy nie istniały podstawy do odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia.
Podniósł również, że w poprzednim postępowaniu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w identycznym stanie faktycznym nie zgłaszał żadnych uwag do planowanej inwestycji. Zdaniem pełnomocnika inwestora zgodnie z konstytucyjna zasadą równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji) jednostki mają prawo oczekiwać, by rozstrzygnięcia podejmowane w podobnych sprawach, w podobnym stanie prawnym i faktycznym były jednolite.
Pełnomocnik podniósł również zarzut, że postanowienie nie zostało doręczone pełnomocnikowi strony postępowania.
Postanowieniem z dnia (....) lutego 2007 roku, nr (.......)
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia (....) września 2006 roku.
W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że ponieważ do wniosku Burmistrza (.....) dołączony był projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji i był on zgodny ze stanowiskiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wobec tego projekt ten należało uzgodnić.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik T.P. podnosząc zarzut naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych poprzez brak ustalenia czy zmiana zagospodarowania terenu spowoduje dodatkowy ruch drogowy wymagający włączenia do drogi krajowej. Nadto podniósł zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wykroczenie poza zakres uzgodnienia oraz naruszenia art. 7, art. 77, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 kpa poprzez nieustalenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie z powodu zarzutów podniesionych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające zapadło z naruszeniem art. 53 ust 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust.1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.)
Zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepis art. 53 ust. 3 - 5a tejże ustawy. Odpowiednie stosowanie wymienionego przepisu oznacza, że decyzja o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zdaniem Sądu obowiązek uzgodnienia dotyczy jednak wyłącznie projektów decyzji pozytywnych, to jest ustalających warunki zabudowy. Tylko wówczas bowiem organ uzgadniający może dokonać oceny czy rodzaj planowanej inwestycji nie godzi w interesy, które organ uzgadniający w ramach przyznanych mu uprawnień ma chronić. Tylko decyzja pozytywna ingeruje w zastany stan rzeczy. Jeśli właściwy organ administracji odmawia ustalenia warunków zabudowy, to organ uzgadniający nie ma czego oceniać. Z natury rzeczy bowiem decyzja odmawiającą ustalenia warunków zabudowy nie ingeruje w istniejącą sytuację.
Organ uzgadniający nie ma więc czego uzgadniać. Projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nie powinien być przesyłany do uzgodnienia, a jeżeli już został przesłany postępowanie uzgodnieniowe jako bezprzedmiotowe powinno zostać umorzone.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 200 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.