Uzasadnienie
Skarżąca K. S.A. w T., dalej jako "Spółka" dnia 14 kwietnia 2010 r. – data stempla pocztowego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., którą to ustalono dla Spółki od dnia 1 stycznia 2005 r. nowy wymiar kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku w porze dziennej w wysokości 286,61 zł oraz w porze nocnej w wysokości 970,00 zł.
Spółka w piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż "wydanie w oparciu o tę decyzję decyzji ustalającej karę łączną za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku w porze dziennej i nocnej spowodowałoby powstanie u skarżącej szkody".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zauważyć należy, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Oceniając przedmiotowy wniosek skarżącej należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania. Zgodnie z treścią przepisu art. 302 ust. 1 ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 tj. ze zm.) wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary. Zatem do wykonania nadawać się będzie decyzja o wymierzeniu kary (której podstawą jest ostateczna decyzja określająca wymiar kary biegnącej), a fakt ten zauważa sama skarżąca Spółka w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Dlatego też, decyzja określająca wymiar kary biegnącej nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania.
Należy przy tym podkreślić, iż Sąd na tym etapie sprawy nie bada argumentów podniesionych w skardze, a odnoszących się do legalności zaskarżonej decyzji, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.