Uzasadnienie
Pismem z 27 lutego 2016r. O. G. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, wskazał iż cofnięcie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę zmusza go de facto do opuszczenia terytorium Polski. Skarżący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym ugruntowany jest pogląd, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, która skutkuje wydaleniem cudzoziemca stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)., dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
W ocenie Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w rzeczywistości narazi go na skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do kwestii podniesionej w uzasadnieniu wniosku należy wskazać, że ani zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2016 r., ani poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z [...] października 2015 r., nie orzeka o opuszczeniu przez skarżącego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co prawda, na mocy art. 299 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.) na skarżącym ciążył obowiązek opuszczenia terytorium Polski w terminie 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, jednakże niewykonanie tego obowiązku nie skutkuje automatycznie przymusowym wydaleniem go z Polski.
Zatem nakaz opuszczenia przez skarżącego Polski nie jest bezpośrednim skutkiem decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały. Podstawę taką stanowi dopiero, wydana w odrębnym postępowaniu, decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 329 ustawy o cudzoziemcach). Jednakże i ta decyzja nie podlega wykonaniu, jeżeli cudzoziemiec zaskarży ją do sądu administracyjnego i zwróci się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 331 ustawy o cudzoziemcach, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie wniosku o wstrzymanie.
Należy zatem stwierdzić, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie wywołuje skutków, których wystąpienia obawia się skarżący.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.