Uzasadnienie
W piśmie z dnia 19 marca 2013 r. B. G., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] stycznia 2013 r. zobowiązującą skarżącą do wniesienia na rzecz Gminy opłatę w kwocie 29 394 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze pełnomocnik zawarł wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o umorzenie postępowania podnosząc, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., uwzględniło skargę w całości. W dodatku organ wniósł o odstąpienie od zasądzania zwrotu kosztów postępowania stronie skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze skorzystało z tego uprawnienia i decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] uchyliło własną decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] stycznia 2013 r.
Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 kwietnia 2013 r.
W tej sytuacji, w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień samokontrolnych przewidzianych przez ustawodawcę w art. 54 § 3 cyt. ustawy, przestał istnieć przedmiot zaskarżenia i tym samym skarga stała się bezprzedmiotowa.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji.
Orzekając w punkcie 2 postanowienia Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 199 powołanej ustawy strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Okoliczność uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli skutkuje obowiązkiem zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, na co wskazuje wykładnia art. 201 § 1 cyt. ustawy. Zgodnie z tym przepisem w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 cyt. ustawy skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który w ramach autokontroli uwzględnił skargę, zwrot kosztów postępowania. Na koszty te składa się wpis od skargi (stosunkowy) w kwocie 882 zł.
Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata, w myśl art. 205 § 2 powołanej ustawy zalicza się wynagrodzenie pełnomocnika, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna powyżej 10.000 zł do 50.000 zł wynoszą 2400 zł. Wartość przedmiotu sporu wynosi w niniejszej sprawie 29 394 zł, wobec tego skarżącej reprezentowanej przez radcę prawnego należą się koszty zastępstwa procesowego we wskazanej wysokości. Sąd uznał, że do kosztów postępowania sądowego zalicza się również opłata skarbowa od pełnomocnictwa.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 205 § 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w pkt 2 sentencji.