Uzasadnienie
- I. Przedmiotem skargi L. S. (dalej: "Strona", "Skarżąca") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej także: "SKO", "organ II instancji") z [...] lutego 2019 r. nr [...], którym orga ten utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta miasta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z [...] stycznia 2019 r. nr [...] o sprostwowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z [...] listopada 2018 r., nr [...] (dalej także: "Decyzja o warunkach zabudowy") ustalającej warunki zabudowy na budowę myjni bezdotykowej, przewidzianej do realizacji na działkach nr geod. [...] i [...] obręb [...], położonych w S. przy ul. [...] róg ulicy [...], wydanej na wniosek Pana K. J., poprzez wpisanie:
- – na stronie 4 decyzji w jej uzasadnieniu w wierszu 36 zamiast nazwy ulicy [...], ulicy [...];
- – na stronie 2 załącznika 2A do decyzji, w pkt. 2 wyznaczenie obszaru analizy zamiast nazwy ulicy [...], ulicy [...].
- II. Zaskarżone do Sądu postanowienie SKO zapadło w następującym stanie faktycznym:
- 1. Decyzją z [...] listopada 2018 r. Prezydent ustalił warunki zabudowy na budowę myjni bezdotykowej, przewidzianej do realizacji na działkach nr geod. [...] i [...] obręb [...], położonych w S. przy ul. [...] róg ulicy [...]. Odwołanie od ww. decyzji wniosła m. in. L. S.
- 2. Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. Prezydent sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji o warunkach zabudowy w sposób wskazany na wstępie. W uzasadnieniu wskazano, że konieczność sprostowania wynikła z pomyłki, która wymagała – po zestawieniu treści decyzji, jej załączników oraz wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie – jej wyeliminowania.
- 3. Zażalenie na ww. postanowienie, w ustawowym terminie, złożyła Strona. W treści zażalenia podniosła, iż organ I instancji przyczynił się do jej dezorientacji, jak ostatecznie zostały ustalone warunki zabudowy, gdyż w projekcie decyzji i decyzji nie używał oznaczeń literowych. Prezydent nie dołożył jej zdaniem staranności w przygotowaniu decyzji o warunkach zabudowy. Podała również, iż w punkcie 4 decyzji lit. d) organ wskazał, iż nie ma dostępu do ulicy [...], co świadczy, iż wjazd od tej strony nie był przewidziany. W dalszej części zażalenia zwróciła uwagę na uciążliwości, jakie może nieść dla niej i jej rodziny realizacji inwestycji w postaci budowy myjni samochodowej. Ponadto inwestor nie zaznaczył na mapie wjazdu od ulicy [...].
- 4. SKO wydało wskazane na wstępie postanowienie z [...] lutego 2019 r., którym utrzymało w mocy kwestionowane orzeczenie Prezydenta. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zastosowany art. 113 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") upoważnia do prostowania w drodze postanowienia błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanych przez ten organ decyzjach. Przyjmuje się przy tym, że istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami, czy też innymi tożsamymi decyzjami wydanymi w sprawie a zawierającymi te datę.
Zdaniem organu II instancji, zastosowanie ww. przepisu w niniejszej sprawie było zasadne i prawidłowe, albowiem po zestawieniu treści dokumentacji zawartej w aktach sprawy oczywistym stało się, że uzasadnienie rozstrzygnięcia zawierało błędy, które wymagały usunięcia. Z akt sprawy w sposób bezsporny wynikało, iż za front terenu inwestycji Prezydent obrał, zgodnie z intencją wnioskodawcy ulicę [...]. Obszar analizowany wyznaczano zatem przy uwzględnianiu trzykrotności szerokości frontu (99 m wynikające z długości frontu terenu inwestycji od ulicy [...], czyli 33 m), nie zaś przy uwzględnieniu krótszej części działki od ul. [...] (28 m). Podobnie organ wskazał w załączniku 2A do Decyzji o warunkach zabudowy, że "teren ma dostęp do drogi publicznej: do ulicy [...] (droga gminna, z tej strony inwestor określił główny wjazd na teren inwestycji) oraz przylega do ulicy [...] (droga gminna).
Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, SKO uznało, że błąd zawarty w uzasadnieniu decyzji był oczywisty w zestawieniu z dokumentami sprawy i kwalifikował się do usunięcia w drodze sprostowania, nie stanowiąc jednocześnie próby obejścia przepisów mającego na celu naprawienie błędów w stosowaniu prawa.
III. 1. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie SKO, w której wniosła o uchylenie tego aktu. W skardze podniosła, że pomylenie nazw ulic nie może zostać uznane za oczywistą pomyłkę, a także, iż stanowiło ono wprowadzenie w błąd stron postępowania. Ponadto stwierdziła, że w projekcie warunków zabudowy oraz Decyzji o warunkach zabudowy nigdzie nie został zaznaczony wjazd do planowanej inwestycji. Poza tym podniosła, że nie zgadza się z umiejscowieniem planowanej inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie domów jednorodzinnych, ponieważ jest to sprzeczne z prawem do bezpiecznego życia, a planowana myjnia zagraża jej zdaniem zdrowiu i mieniu sąsiadów i jest sprzeczna z wszelkimi zasadami współżycia społecznego.
2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej, SKO wskazało, że treść decyzji wskazywała na właściwy zamiar organu I instancji przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a zatem nie można przyjąć, że Prezydent miał na celu wprowadzenie Skarżącej w błąd. Ponadto zaznaczono, że podnoszone przez Skarżącą argumenty merytoryczne, w tym generalny brak zgody na realizację inwestycji, leżą poza granicami sprawy dotyczącej sprostowania postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
IV. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").
Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Wniesioną skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.
Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.
W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.
- V. Kontrola legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia SKO prowadzi do następujących wniosków:
Przedmiotowe postępowanie dotyczy postanowienia o sprostowaniu decyzji o warunkach zabudowy, wydanej w związku z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na budowę myjni bezdotykowej, przewidzianej do realizacji na działkach położonych w S. przy ul. [...] róg ulicy [...]. W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że w niniejszym postępowaniu bada jedynie legalną prawidłowość tego postanowienia, a nie rozstrzygnięcia merytorycznego dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w postaci myjni samochodowej. Decyzja o warunkach zabudowy jest przedmiotem osobnego postępowania, zostało od niej wniesione – również przez Skarżącą – odwołanie, a od ewentualnego rozstrzygnięcia będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Jednakże dopiero w ewentualnym postępowaniu zainicjowanym taką skargą, możliwe będzie odniesienie się do merytorycznych argumentów dotyczących przede wszystkim umiejscowienia inwestycji.
Stąd podzielić należy stanowisko SKO zawarte w odpowiedzi na skargę, iż argumenty podniesione w skardze dotyczące braku zgody na realizację przedmiotowej inwestycji nie mogą mieć przełożenia na zapadły w niniejszej sprawie wyrok. Uwzględnienie tych zarzutów wykraczałoby poza zakres postępowania w przedmiocie sprostowania orzeczenia administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sprostowaniu w trybie określonym w powołanym przepisie podlegają zatem jedynie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Przepisy k.p.a. nie zawierają ustawowej definicji tych pojęć. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie ugruntował się pogląd, że błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi potraktowano inne oczywiste omyłki (por. wyrok NSA z dnia 23.04.2001r., sygn. akt II SA 863/00, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd podziela stanowisko SKO, zgodnie z którym analiza treści decyzji oraz jej załączników, w tym planów, jest wystarczająca do stwierdzenia, że prostowane stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji oraz w załączniku do niej wynikało z oczywistej omyłki pisarskiej. Świadczą o tym wskazane w treści decyzji oraz załączników twierdzenia co do przyjętego wymiaru obszaru analizowanego – 99 m, liczonego jako trzykrotność szerokości działki od ulicy [...] (33 m), a nie od ulicy [...](gdzie jej długość wynosi 28 m). Obydwa prostowane zapisy odnosiły się do tych wymiarów, co jednoznacznie wskazywało na to, że organ I instancji część nieruchomości od ul. [...] przyjął jako szerokość elewacji frontowej.
Skoro zatem merytoryczna treść decyzji odnosiła się do faktycznego zamiaru organu, a jedynie błędnie wskazano nazwę ulicy, słusznie dokonano sprostowania treści jej uzasadnienia oraz załącznika. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie było tu intencji wprowadzenia strony postępowania w błąd, co więcej, sprostowanie treści decyzji służy naprawie błędów wynikających z zarzucanej przez nią niedbałości przy sporządzaniu rozstrzygnięcia. Podnoszona przez Skarżąca kwestia zwrócenia się przez SKO do Prezydenta o wyjaśnienia co do treści decyzji wpłynęła jedynie na usunięcie tego błędu.
Ponownie należy wskazać, że podniesione przez Skarżącą żądanie "umieszczenia zarówno wjazdu jak i zjazdu od strony ul. [...]" nie mieści się w granicach sprawy o sprostowanie decyzji, natomiast może zostać podniesione w toku właściwego postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy.
Z powyższych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.