Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 marca 2014 r. G. wniosła skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w części dotyczącej nałożenia na podmiot korzystający ze środowiska obowiązku przeprowadzenia działań zapobiegawczych w związku z powodowaniem, podczas eksploatacji drogi ekspresowej [...], bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku w gatunkach chronionych płazów oraz zmieniającą tę decyzję w części dotyczącej miejsca, sposobu i terminu przeprowadzenia działań zapobiegawczych oraz terminu złożenia sprawozdania z wykonania rozwiązań technicznych zapobiegających szkodzie. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Strona skarżąca podniosła, że wykonanie wskazanych w powyższej decyzji działań zapobiegawczych wymaga zaangażowania znacznych środków, których nie posiada ponieważ jako jednostka sektora publicznego dysponuje wyłącznie środkami budżetowymi przyznanymi jej w budżecie państwa. Dodała, że na rok 2014 w jej budżecie nie zostały zaplanowane środki, które umożliwiłyby wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją, a zgodnie z art. 46 ustawy o finansach publicznych może ona zaciągać zobowiązania tylko do wysokości wynikającej z planu wydatków lub kosztów w danym roku. G. wskazała, że wykonanie rozwiązań technicznych określonych w zaskarżonej decyzji wiąże się ze zleceniem ich wykonania w trybie ustawy prawo zamówień publicznych, a wszczęcie tego postępowania nie będzie możliwe bez zabezpieczenia środków finansowych na jego zrealizowanie. Wykonanie zatem decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. będzie się wiązać z koniecznością dokonania przesunięć w ramach posiadanych środków, co w sytuacji wycofania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w powyższym przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę, co oznacza, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W swoim wniosku G. jedynie ogólnie podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność dokonania przesunięć w ramach jej budżetu, a to z kolei doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody.
W ocenie Sądu, aby uprawdopodobnić swoje twierdzenia organ powinien przedstawić dokumenty określające wysokość środków, którymi dysponuje, wstępny kosztorys przeprowadzenia działań zapobiegawczych oraz wykonania rozwiązań technicznych określonych w zaskarżonej decyzji, a ponadto wykaz swoich zadań zaplanowanych na rok 2014 oraz ich koszt.
Z powodu braku ww. dokumentów Sąd stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności nie wskazują na zaistnienie przesłanek do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.