Uzasadnienie
J. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania psa i obciążenia kosztami transportu, leczenia weterynaryjnego i pobytu psa w schronisku.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu, skarżąca w piśmie z dnia 10 czerwca 2009 r. stwierdziła, iż przedmiotowej opłaty nie jest w stanie uiścić, a następnie, w dniu 7 lipca 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) złożyła do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. We wniosku wskazała, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wnioskodawczyni podała, iż jest osobą schorowaną, jej sytuacja materialna jest trudna. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z mężem oraz trzema synami. Posiada dom jednorodzinny (3 pokoje, kuchnia, łazienka), oraz nieruchomość - "działka, 6 klas - nawet nie ma hektara".
Z oświadczenia wynika, że skarżąca nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Jedynym żywicielem rodziny jest mąż wnioskodawczyni, który otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1200 zł, syn S. w czerwcu 2009 r. zakończył służbę wojskową, obecnie nie pracuje, młodsi synowie uczą się.
Rozpoznając wniosek J. T. należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na względzie sytuację skarżącej opisaną we wniosku o prawo pomocy uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zatem istnieją przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przede wszystkim, mając na uwadze, że – jak wynika z oświadczenia skarżącej – jedynym źródłem dochodu pięcioosobowej rodziny jest wynagrodzenie za pracę męża skarżącej w wysokości 1200 zł oraz to, że skarżąca nie posiada zasobów pieniężnych, należało uznać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego należało przyjąć, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie.
W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy, należało postanowić jak w sentencji