Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].03.2009 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na skutek odwołania wniesionego przez J. C. uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...].10.2008 r., odmawiającą zwolnienia z zakazu składowania piasku na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią w miejscowości P. gmina K. oraz umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż projektowane składowisko piasku wraz z zapleczem piaskami nie jest zlokalizowane na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią, a w granicach linii brzegu, czyli na terenie określonym jako grunt pokryty wodami powierzchniowymi płynącymi (działka o nr. ew. [...]). Nie znajdują zatem zastosowania art. 82 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 7 Prawa wodnego (tj. Dz. U. z 2005 r., nr 239, poz. 2019 ze zm.). Z tego względu wykonywanie projektowanych prac nie wymaga uzyskania decyzji zwalniającej z zakazów wykonywania robót na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią. Wymaga natomiast uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wykonywanie robót w wodach.
Do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony dopuszczone zostało O. Ono też wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniosło, że w miejscowości P. brzeg wody jest uregulowany, a zatem linię brzegu stanowi linia łącząca zewnętrzne krawędzie budowli regulacyjnych, którymi w tym miejscu są tamy poprzeczne (ostrogi). Z tego Towarzystwo wnosi, iż skoro przedmiotowa działka położona jest w całości wewnątrz od linii lewego brzegu (w stronę wału przeciwpowodziowego), to teren tej działki należy do obszaru bezpośredniego zagrożenia powodzią, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Z tej przyczyny nie ma znaczenia, iż w ewidencji geodezyjnej gruntów działka ta figuruje jako grunt pokryty wodami.
W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, podtrzymał swe stanowisko, wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił dodatkowo, że O. mylnie utożsamia z linią brzegu pojęcie trasy regulacyjnej rzeki. Na rozpatrywanym odcinku trasę regulacyjną lewego brzegu W. wyznaczają tamy podłużne RL/485 i RL/486 połączone z brzegiem tamami poprzecznymi 6/484 i WN/75, między którymi zaplanowano lokalizację składowiska. W rozpatrywanym miejscu na załącznikach mapowych linia brzegu nie została zaznaczona, gdyż na tym odcinku rzeki w drodze decyzji nie została ona wyznaczona. Nie wydano decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Na planach sytuacyjnych zaznaczono jedynie zarys wody brzegowej, w zasięgu której znajduje się połowa miejsca przeznaczonego na to składowisko. Cały obszar składowiska znajduje się natomiast, jak podkreślił organ odwoławczy, w zasięgu linii łączącej zewnętrzne krawędzie budowli regulacyjnych 6/484 i WN/75, równolegle do trasy regulacyjnej, czyli na gruncie uznanym za grunt pokryty wodami powierzchniowymi płynącymi.
Nie jest to więc obszar bezpośredniego zagrożenia powodzią, określony w art. 82 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Stąd, w ocenie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, brak było podstaw do prowadzenia tego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach.
Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej nie naruszyła obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Na wstępie podkreślenia wymaga, iż z art. 15 ust. 2 Prawa wodnego wynika, że linię brzegu ustala się w drodze decyzji. Ustawa nie dopuszcza innej możliwości jej ustalenia. Niesporne jest, iż W. na przedmiotowym odcinku w km 485+000 do 485+200 lewego brzegu nie ma ustalonej w drodze decyzji linii brzegu. Z tego względu nie jest możliwe przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość, na której ma być składowany piasek - działka o nr. ew. [...], położona jest między wałem przeciwpowodziowym a linią brzegu, co pozwalałoby na uznanie, iż jest to obszar bezpośredniego zagrożenia powodzią. Obecnie można jedynie stwierdzić, iż w zarysie wody brzegowej znajduje się połowa miejsca przeznaczonego na składowisko, a cały obszar składowiska znajduje się w zasięgu linii łączącej zewnętrzne krawędzie budowli regulacyjnych 6/484 i WN/75, równolegle do trasy regulacyjnej, czyli na gruncie uznanym za grunt pokryty wodami powierzchniowymi płynącymi.
Z wypisu z rejestru gruntów, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że zarówna działka o nr. ew. [...], jak i sąsiednia działka o nr. ew. [...] są gruntami pod wodami powierzchniowymi płynącymi.
Należy zauważyć, że wprawdzie art. 82 ust. 1 pkt. 1 Prawa wodnego zawiera przykładowe wyliczenie obszarów uznawanych za obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią, a więc nie jest to wykaz wyczerpujący, jednakże za obszar bezpośredniego zagrożenia powodzią, wbrew stanowisku strony skarżącej, nie mogą być uznane grunty pokryte wodami płynącymi. Wynika to pośrednio z zapisu art. 9 ust. 2 lit. c tej ustawy, w którym to przepisie dokonuje się wyraźnego rozróżnienia między obszarami bezpośredniego zagrożenia powodzią a wodami. Obszaru bezpośredniego zagrożenia powodzią nie mogą więc stanowić grunty pokryte wodami powierzchniowymi, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja, mimo swego bardzo skrótowego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.