Uzasadnienie
Główny Inspektor Ochrony Środowiska - po rozpatrzeniu odwołania Gminy L.- decyzją z dnia [...] września 2004r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] w sprawie ustalenia dla Gminy L. wymiaru kary pieniężnej biegnącej w wysokości 105, 84 zł na dobę, za odprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym.
W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska podał, że decyzja organu I instancji wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Wskazano, że w pozwoleniu wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód wydanym przez Wojewodę [...] w dniu [...] listopada 1996r. dotyczącym odprowadzania do rzeki [...], ścieków z oczyszczalni zlokalizowanej w miejscowości L. określone zostały warunki dotyczące ilości, stanu i składu ścieków.
Po przeprowadzeniu w dniu [...] grudnia 2003r. kontroli i dokonaniu pomiarów i analiz odprowadzanych ścieków ustalono, że nie odpowiadają one warunkom określonym w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] listopada 1996r.
W związku z tym zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 200 lr. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) za przekroczenie określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, ilości, stanu lub składu ścieków należało wymierzyć karę pieniężną.
W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że organ administracji po stwierdzeniu naruszenia warunków odprowadzania ścieków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym miał obowiązek określony w art. 298 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 200lr. Prawo ochrony środowiska wymierzenia kary pieniężnej określając początek i wymiar kary z określeniem stawki.
Podkreślono, że powołane przez stronę przepisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. z 2002r. Nr 212, poz. 1799), nie mogły mieć w sprawie zastosowania, ponieważ obowiązujące stronę pozwolenie wodnoprawne z 1996r. nie zostało wydane na ich podstawie.
Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska [...] września 2004r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina L. W skardze podniesiono, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 300 oraz 304 ustawy z dnia 27 kwietnia 200 lr. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) w zw. z przepisami Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. z 2002r. Nr 212, poz. 1799) oraz z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa na podstawie decyzji, która częściowo stała się bezprzedmiotowa.
Strona skarżąca podniosła, że w dacie wydania przez organ I instancji decyzji o wymierzeniu kary biegnącej nie obowiązywało już rozporządzenie, będące podstawą wydania decyzji o pozwoleniu wodn oprawnym. Natomiast w przepisach obowiązujących w tym czasie tj. w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego i następnie w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004r. nie wprowadzono górnych limitów dopuszczalnego stężenia azotu amonowego w odprowadzanych ściekach.
Zdaniem strony skarżącej zmiana ta spowodowała to, iż organ administracji nie może nakładać na stronę żadnych rygorów, co do wskaźników granicznych azotu amonowego opierając się tylko na samej treści decyzji (pozwolenia wodnoprawnego), która w tej części stała się bezprzedmiotowa.
Takie działanie zdaniem strony skarżącej stanowi naruszenie zasady praworządności określonej w art. 6 k.p.a.
Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji ewentualnie o uchylenie tych decyzji i umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 181 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 200 lr. Prawo ochrony środowiska do pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi stosuje się odpowiednio art. 187, 188 ust. 3 pkt 2 i ust. 4, art. 190, 191, 193 ust. 2 i art. 198 tej ustawy.
Powyższe przepisy nie wskazują na to, aby pozwolenie wodnoprawne automatycznie traciło ważność na skutek zmiany przepisów w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi.
Art. 193 ust. 2 ww. ustawy określa, że pozwolenia wodnoprawne, wygasają z chwilą, gdy pozwolenie zintegrowane stanie się ostateczne.
Zgodnie natomiast z art. 205 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 116 poz. 1206) zakłady posiadające pozwolenie wodnoprawne na pobór wody oraz pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi są obowiązane wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 129, w terminie do trzech miesięcy przed upływem okresu obowiązywania pozwolenia o najkrótszym terminie obowiązywania.
Z powyższego jednoznacznie wynika, że pozwolenia wodnoprawne, których termin ważności nie upłynął, nie tracą swej mocy obowiązującej na skutek zmiany przepisów w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi.
Pozwolenia te są ostatecznymi decyzjami administracyjnymi, które wiążą zarówno organy administracji jak też podmioty na rzecz, których zostały wydane.
Zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 kpa, decyzje ostateczne mogą być uchylone lub zmienione tylko w drodze trybów szczególnych w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej ostateczna decyzja administracyjna nie staje się bezprzedmiotowa z uwagi na zmianę przepisów regulujących materię, w której decyzja ta została wydana.
W pozwoleniu wodnoprawnym wydanym przez Wojewodę [...] w dniu [...] listopada 1996r. dla Gminy L. określono termin jego ważności do dnia [...] grudnia 2006r. Do tej daty pozwolenie to wiąże zarówno organy administracji jak też podmiot, dla którego zostało wydane.
Przed upływem tego terminu pozwolenie to może zostać uchylone lub zmienione (przy zachowaniu odpowiedniej procedury) lub może być orzeczone jego wygaśnięcie.
Nie do przyjęcia jest jednak stanowisko, że pozwolenie to stało się częściowo bezprzedmiotowe z uwagi na zmianę przepisów, które zresztą nie stanowiły podstawy do wydania tego pozwolenia.
Skoro pozwolenie wodnoprawne nie utraciło ważności strona postępowania miała obowiązek stosować się do zawartych w nim warunków.
Ponieważ stwierdzono naruszenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym to zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 200lr. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) za przekroczenie określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, ilości, stanu lub składu ścieków należało wymierzyć karę pieniężną.
W tej sytuacji trzeba stwierdzić, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jak też utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania ich z porządku prawnego.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.