Uzasadnienie
I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania 1) E.A., 2) W. A., 3) M.A. (dalej łącznie "Skarżących"), reprezentowanych przez r.pr. P. K.od decyzji Burmistrza Gminy [...] (dalej "Burmistrza") z dnia [...] września 2019 r. nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej, bezdotykowej, czterostanowiskowej oraz budowie około 12 miejsc parkingowych na działce nr ew. [...] obr [...]położonej w [...]przy ul. [...] - na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
II. Uzasadniając w/w rozstrzygnięcie, SKO wskazało, że w/w odwołanie zostało wniesione przez Skarżących po upływie czternastu dni doręczenia im decyzji Burmistrza, a zatem z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Organ stwierdził w tym kontekście, co następuje:
(-) wspólne odwołanie trzech stron postępowania od decyzji Burmistrza z dnia [...] września 2019 r. zostało wniesione w ich imieniu przez r. pr. P. K. w dniu 21 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego);
(-) decyzja Burmistrza została natomiast odebrana przez M. A. w dniu 9 października 2019 r. (data odbioru przesyłki nr [...], ustalona na podstawie informacji ze strony śledzenie przesyłek - tracking), (-) decyzja Burmistrza, adresowana do E. A. i pana W. A. wróciła z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" oraz adnotacją o dacie powtórnego awiza, którą w obydwu przypadkach był 17 października 2019 r.
Powyższa okoliczność obligowała organ odwoławczy do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art.134 k.p.a.
- III. Pismem z dnia 10 marca 2020 r. pełnomocnik Skarżących wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie SKO, podnosząc przeciwko temu aktowi zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj.:
- - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., polegającego na niedopełnieniu przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także obowiązku podjęcia, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co w konsekwencji skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych, polegającymi na uznaniu, że istnieją uzasadnione przesłanki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jak również przesłanki uznania, iż Strona uchybiła terminowi do złożenia skutecznego odwołania,
- - art. 8 k.p.a. polegające na prowadzeniu przez organ postępowania w sposób rażąco naruszający podstawowe zasady procedury administracyjnej, a zwłaszcza poprzez niezapewnienie dostatecznej możliwości udziału w postępowaniu oraz w wydaniu zaskarżonej decyzji, art. 80 k.p.a. i art. 233 § 1 k.p.a. polegające na wyprowadzeniu wniosków nie będących konkluzją wynikającą z materiału dowodowego, poprzez uznanie, że uzasadnione przesłanki umożliwiające decyzji o warunkach zabudowy, umożliwiające budowę planowanej inwestycji
- - art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku właściwego umotywowania zaskarżonej decyzji oraz sporządzeniu uzasadnienia, które nie zawiera przyczyny, z powodu której organ uznał, iż należy wydać decyzję zgodną z treścią decyzji z dnia 26 września 2019 r., art. 134 k.p.a. polegających na niewłaściwym obliczaniu terminu i w związku z powyższym uznaniu, iż odwołanie został wniesione z naruszeniem terminu, co skutkowało błędnie wydanym postanowieniem.
W uzasadnieniu podniesionych zarzutów pełnomocnik wskazał (poza argumentami natury merytorycznej, skierowanymi bezpośrednio przeciwko decyzji Burmistrza), że w sprawie nie doszło do prawidłowego doręczenia Skarżącym decyzji organu I instancji a Skarżący wnieśli odwołanie po dowiedzeniu się drogą esemesową (w dniu 5 listopada 2019 r.) o wydaniu decyzji (do skargi dołączono sercem wiadomości esemesowej). Jednocześnie Skarżący złożyli na poczcie stosowne reklamacje w związku z niedoręczeniem im decyzji Burmistrza (załączone do skargi).
IV. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 31 marca 2020 r., SKO wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż nawet przyjmując datę dowiedzenia się o decyzji wskazywaną w uzasadnieniu skargi tj. 5 listopada 2019 r. należy zauważyć iż wniesiony środek zaskarżenia (odwołanie) został złożony z uchybieniem terminu. Nadto z korespondencji - odpowiedzi na reklamację Poczty Polskiej załączonej do skargi nie wynika jakoby próby doręczenia korespondencji pani E. A. były podejmowane niezgodnie z przyjętymi zasadami doręczania korespondencji. Z pisma tego wynika natomiast rozbieżne stanowiska strony i osoby doręczającej. W tej sytuacji w ocenie Kolegium załączone pismo nie może stanowić jednoznacznego dowodu, na to że korespondencja była doręczana w przedmiotowej sprawie sposób niewłaściwy. Okoliczności tej nie może potwierdzać również skierowana po prawie trzech miesiącach skarga do Centrali Poczty Polskiej, w szczególności, że skarga dotyczy w zasadzie tylko dwóch przesyłek poleconych, tak jak reklamacja. Zatem na tej podstawie nie można przyjmować, iż korespondencja jest i była dostarczana w sposób nieprawidłowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
V. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").
Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.
W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.
- VI. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia SKO prowadzi do następujących wniosków:
- 1. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art.134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził uchybienie przez każdego z trojga Skarżących terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, ustalającej warunki zabudowy, który to termin wynika z art.129 § 2 k.p.a. (czternaście dni od dnia doręczenia decyzji organu I instancji). Stanowisko SKO jest trafne, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
- 2. Stan prawny, właściwy do oceny sprawy, przedstawia się następująco:
Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art.134 k.p.a.).
Odwołanie musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3). Terminy wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane ani skracane przez organ administracji publicznej, terminami procesowymi obliczanymi według przepisów Kodeksu oraz terminami zawitymi, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu.
Jeżeli wnoszący odwołanie nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu wniesienia odwołania (art. 58 § 2), organ odwoławczy jest obowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminowi wniesienia odwołania.
W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 (wyrok NSA w Łodzi z 21.03.1997 r., SA/Łd 2990/95, LEX nr 29079). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminowi wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (wyrok NSA w Gdańsku z 29.01.1997 r., I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004, w którym stwierdzono, że: "Skarżący wniósł odwołanie z uchybieniem 14-dniowego terminu (art. 129 § 2 k.p.a.). W takiej sytuacji organ nie ma innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 k.p.a. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej"; zob. wyrok NSA w Katowicach z 15.11.1995 r., SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060, w którym przyjęto, że: "Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a." i nawet nieznaczne przekroczenie terminu wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia temu terminowi – wyrok NSA w Łodzi z 27.11.1996 r., SA/Łd 2665/95, Biul. Skarb. 1997/5, poz. 32).
Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art.129 § 2 k.p.a.).
- 3. Odniesienie powyższych uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy prowadzi do następujących wniosków:
Z akt organu I instancji wynika w sposób nie wywołujący wątpliwości, iż:
(-) doręczenie decyzji Burmistrza M. A. (bezpośrednio adresatowi) nastąpiło w dniu 9 października 2019 r. na zasadzie art.40 § 1 i 42 § 1 k.p.a., (-) doręczenie decyzji Burmistrza E.i W.A. nastąpiło natomiast (po dwukrotnym awizowaniu w/w przesyłek przez pocztę w dniach 9 i 17 października 2019 r.) z dniem 23 października 2019 r. na podstawie art.44 § 4 k.p.a. ("Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.").
Czternastodniowy termin do wniesienia odwołań od decyzji Burmistrza upłynął zatem: (-) w odniesieniu do M. A. – z dniem 23 października 2019 r., (-) w odniesieniu do E. i W.A. – z dniem 6 listopada 2019 r.
W sytuacji, w której łączne odwołanie w/w osób zostało wniesione przez ich pełnomocnika w dniu 21 listopada 2019 r. (adnotacja na kopercie), oznacza to uchybienie ustawowemu terminowi odpowiednio o 29 i 15 dni. Z racji tego, iż wraz z odwołaniem nie został złożony wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, koniecznym było wydanie przez SKO zaskarżonego obecnie postanowienia, przewidzianego w art.134 k.p.a.
Sąd w całości podziela stanowisko SKO, iż dowody doręczenia Skarżącym decyzji organu I instancji nie budzą żadnych zastrzeżeń co do ich czytelności i wiarygodności, dając tym samym podstawy do poczynienia jednoznacznych ustaleń faktycznych a w toku czynności reklamacyjnych, podjętych przez Skarżących u operatora pocztowego, nie zostały ujawnione żadne okoliczności, mogące podważyć moc dowodową w/w dowodów.
W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.