Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 maja 2010 r. skarżący M. L. zwrócił się o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Sądu z dnia 16 kwietnia 2010 r., którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego.
Skarżący wskazał, iż omyłka znalazła się w uzasadnieniu w/w postanowienia gdzie Sąd sformułował zdanie: "Należy zatem uznać, iż przesyłka Sądu została skutecznie doręczona skarżącemu z upływem 22 lutego 2010 r. (art. 73 P.p.s.a.)". Tymczasem według skarżącego, w tym miejscu winno się znaleźć zdanie: "Należy zatem uznać, iż przesyłka Sądu została nie doręczona skarżącemu z upływem 22 lutego 2010 r. (art. 65 § 2 P.p.s.a.), ponieważ błędnie zastosowano przepisy dotyczące przesyłek w trybie K.p.a.".
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowanie orzeczenia sądowego ma na celu naprawienie takiej jego wadliwości, która powoduje, że otrzymało ono brzmienie inne niż sąd zamierzał mu nadać, przy czym sprostowanie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki.
Wniosek skarżącego z dnia 19 maja 2010 r., w którym skarżący żąda sprostowania postanowienia z 16 kwietnia 2010 r., nie wskazuje niedokładności, błędów pisarskich czy innych oczywistych omyłek (np. niewłaściwego oznaczenia strony, błędu w pisowni czy dacie orzeczenia albo niezawinionego opuszczenia jednego czy więcej wyrazów), które mogłyby nadawać orzeczeniu inne brzmienie, niż zamierzał mu nadać Sąd.
Wniosek M. L. stanowi w istocie polemikę z ustaleniami przyjętymi przez Sąd w w/w postanowieniu, a zatem wykracza poza dyspozycję art. 156 § 1 powołanej ustawy.
Z tych też względów Sąd nie mógł uwzględnić wniosku i dokonać sprostowania postanowienia z dnia 16 kwietnia 2010 r. w żądanym przez skarżącego zakresie.
Niezależnie od powyższego Sąd również z urzędu stwierdza, iż fragment uzasadnienia, którego sprostowania żąda skarżący nie zawiera żadnej niedokładności, błędu pisarskiego czy innych oczywistych omyłek, których zaistnienie uzasadniałoby dokonanie sprostowania orzeczenia z 16 kwietnia 2010 r.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji postanowienia.