Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 par. 1 pkt. 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent W. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji naziemnego magazynowania surowców energetycznych, zespołu zabudowa usługowej na terenie o pow. mniejszej niż 2 ha, parkingów samochodowych dla nie mniej niż 300 samochodów w ramach inwestycji polegającej na budowie garażu wielopoziomowego wraz z powierzchnią wystawienniczą oraz niezbędną infrastrukturą techniczną i przeniesieniem stacji trafo, na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie Z. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] maja 2010 r. odmawiające Stowarzyszeniu Z. udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek O. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji naziemnego magazynowania surowców energetycznych, zespołu zabudowa usługowej na terenie o pow. mniejszej niż 2 ha, parkingów samochodowych dla nie mniej niż 300 samochodów w ramach inwestycji polegającej na budowie garażu wielopoziomowego wraz z powierzchnią wystawienniczą oraz niezbędną infrastrukturą techniczną i przeniesieniem stacji trafo, na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że Prezydent W. po zasięgnięciu opinii właściwych organów, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.
Skoro Stowarzyszeniu Z. odmówiono udziału w tej sprawie na prawach stron, to zdaniem organu nie było ono uprawnione do złożenia odwołania.
Z powyższych przyczyn zdaniem SKO należało na podstawie art. 138 par 1 pkt. 3 k.p.a. umorzyć postępowania.
Skargę na powyższą decyzję wywiodło Stowarzyszenie Z. W skardze podniesiono, że rodzaj i wielkość inwestycji wymaga udziału społeczeństwa.
Argumentowano, że przez prawie 3 lata rozpatrywane było zażalenie na postanowienie dotyczące odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie jak i kwestię odwołania od opisanej wyżej decyzji. Zdaniem skarżącego, gdyby wcześniej została rozpoznana kwestia udziału Stowarzyszenia w postępowaniu, to możliwe byłoby wniesienie skargi do sądu i po ewentualnym uchyleniu tego postanowienia sytuacja mogła być inna.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wpisie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 6 września 2013 r. Stowarzyszenie zgłosiło zarzut naruszenia art. 9 ust. 2 Konwencji z Aarhus w związku z art. 10a dyrektywy 85/337/EWG (obecnie art. 11 dyrektywy 2011/92/EU) z powodu umorzenia przedmiotowego postępowania odwoławczego, co pozostaje w sprzeczności z możliwością poddania weryfikacji decyzji wydanej z naruszeniem dyr. O OŚ. Stowarzyszenie Z. zażądało, ab Sąd w swym orzeczeniu zapewnił, zgodnie z orzecznictwem ETS, ochronę ich uprawnień (OOŚ), co do możliwości poddania weryfikacji przedmiotowej decyzji o odstąpieniu, która w świetle prawa Wspólnotowego nie tylko narusza prawo krajowe (art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 dyr. OOŚ, poprzez błędną wykładnie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z zm. - ustawy Ooś),- poprzez błędną wykładnię "progu), ale co gorsza zagraża realizacji celów dyr. OOŚ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 127 par. 1 od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.
Z powyższego przepisu winka więc, że prawo wniesienia odwołania przysługuje jedynie stronie bądź podmiotowi działającemu na prawach stron (art. 31 par. 3 k.p.a.).
Zauważyć należy, że Stowarzyszenie Z. postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] maja 2010 r. utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r. nie zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu w sprawie wszczętej na wniosek O. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji naziemnego magazynowania surowców energetycznych, zespołu zabudowa usługowej na terenie o pow. mniejszej niż 2 ha, parkingów samochodowych dla nie mniej niż 300 samochodów w ramach inwestycji polegającej na budowie garażu wielopoziomowego wraz z powierzchnią wystawienniczą oraz niezbędną infrastrukturą techniczną i przeniesieniem stacji trafo, na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W. W takiej sytuacji Stowarzyszenie nie było podmiotem uprawnionym do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdzającej brak potrzeb przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia opisanego powyżej.
Zasadnie więc organ odwoławczy po ustaleniu, iż zachodzi powyższa okoliczność umorzył postępowanie odwoławcze w oparciu o art. 138 par. 1 pkt 3 k.p.a.
Zarzuty skarżącego, iż w przypadku wcześniejszego rozpoznania kwestii dotyczących dopuszczenia do udziału w sprawie Stowarzyszenia istniałaby ewentualnie możliwość wniesienia przez niego odwołania od kwestionowanej decyzji nie mogą odnieść pożądanego dla skarżącego skutku, gdyż nie wpływają one na ocenę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.
Odnosząc się zaś do naruszenia art. 9 ust. 2 Konwencji z Aarhus stwierdzić należy, że zarzut ten jest bezpodstawny. Z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2012 r. przytoczonym przez stronę skarżąca w piśmie procesowym złożonym na rozprawie, wynika iż przepis art. 31 § 1 k.p.a. zapewnia odpowiednią i jednocześnie zgodną za standardami konstytucyjnymi oraz prawnomiędzynarodowymi ochronę organizacji społecznych działających na rzecz ochrony środowiska.
Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.