Uzasadnienie
W skardze z dnia 25 marca 2014 r. J. S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Skarżąca, w przedmiotowym wniosku wskazała, że sprawa jest sporna, a postępowanie toczy się już 3 lata. Poddała przez to w wątpliwość słuszność stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżąca stwierdziła, że wykonanie decyzji mogłoby narazić ją na poważną szkodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a"., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego jest to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
W wyniku dokonania analizy wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niniejsza sprawa dotyczy zobowiązań o charakterze pieniężnym, a zatem z samego jej charakteru wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby narazić stronę na wyrządzenie znacznej szkody.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia