Uzasadnienie
Minister Środowiska postanowieniem z [...] marca 2012r. - zaskarżonym skargą przez J.O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uchylił postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2012 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy podał, że Marszałek Województwa [...], po rozpoznaniu wniosku J.O. z 5 stycznia 2012r. ponownie odmówił zawieszenia postępowania, wszczętego z urzędu, w sprawie zamknięcia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego w miejscowości O., gm. W. na działkach ew. o nr [...],[...] i [...]. W zażaleniu na to postanowienie J. O. stwierdziła, że nie złożyła wniosku o zawieszenie postępowania, lecz jedynie poinformowała organ, że Spółka Pracownicza P. Sp. z o.o. nie ma obsadzonego stanowiska prezesa, co jest przyczyną do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 3 K.p.a.
Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym zażaleniem organ ustalił, że sprawa odmowy zawieszenia przedmiotowego postępowania była już przedmiotem postępowania przed Ministrem Środowiska. Postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2011 r. wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie zamknięcia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego w miejscowości O., gm. W. na działkach ew. o nr [...], [...] i [...]. Strona korzystając z przysługującego jej prawa, wniosła na ww postanowienie Ministra Środowiska skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która została odrzucona. W tej sytuacji organ stwierdził, że ww postanowieniem organ pierwszej instancji rozpoznał wniosek J. O., o identycznej treści i oparty na tych samych podstawach faktycznych i prawnych, o zawieszenie postępowania.
W sprawie doszło zatem do stanu powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), gdyż tożsamy wniosek strony w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego został już rozstrzygnięty ostatecznym postanowieniem organu. Dla uznania, iż nastąpiło naruszenie powagi rzeczy osądzonej, istotne znaczenie miało stwierdzenie tożsamości obu spraw. Ze stanem powagi rzeczy osądzonej mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma postanowieniami, z których pierwsze jest ostateczne.
Reasumując powyższe organ odwoławczy wskazał, że skora zaszła tożsamość sprawy rozstrzygniętej przez Marszałka Województwa [...] kolejnymi postanowieniami z [...] listopada 2011 r. i z [...] stycznia 2012r., to obowiązkiem organu pierwszej instancji było umorzenie postępowania w sprawie ponownego wniosku strony o zawieszenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
J. O. w skardze podniosła, że w dniu 5 stycznia 2012 r. poinformowała Marszałka Województwa [...] o zaistnieniu okoliczności, w których powinien obligatoryjnie zawiesić przedmiotowe postępowanie. Uważa, że pomiędzy wnioskiem o zawieszenie postępowania a poinformowaniem organu o zaistnieniu okoliczności obligujących organ do zawieszenia postępowania nie istnieje tożsamość. Zdaniem skarżącej Minister popełnił błąd utożsamiając te dwie sprawy. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Środowiska z [...] marca 2012 r.
Minister Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi, tym samym podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - zwanej dalej: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, iż zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z [...] marca 2012r. i postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2012r. naruszają prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.
Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że skarżąca pismem z 5 stycznia 2012r. poinformowała organ pierwszej instancji, że "w chwili obecnej nie ma kto reprezentować" Spółki Pracowniczej P. Sp. z o.o. Zatem - według skarżącej - organ powinien na podstawie art. 97 K.p.a. zawiesić postępowanie. Dalej w zażaleniu podkreśliła, że w piśmie z 5 stycznia 2012r. nie złożyła wniosku o zawieszenie postępowania tylko poinformowała organ o okoliczności kwalifikującej się do obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Stanowisko zaprzeczające twierdzeniu organów, jakoby pismo z 5 stycznia 2012r. było kolejnym wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie zamknięcia składowiska odpadów, skarżąca podtrzymała w skardze.
Zaprezentowane stanowisko skarżącej zatem obligowało, najpierw organ pierwszej instancji, a następnie organ odwoławczy, do wyjaśnienia jej intencji. Organy z własnej inicjatywy nie mogły pisma z 5 stycznia 2012r. potraktować jako wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie zamknięcia składowiska odpadów. Winny wezwać skarżącą do wypowiedzenia się co do jego treści i wynikającego z niego żądania. Jeżeli skarżąca w odpowiedzi na wezwanie sprecyzowałaby, że ww pismo jest kolejnym wnioskiem o zawieszenie postępowania, wówczas dopiero organ byłby uprawniony do oceny wniosku, połączonej z oceną, czy skarżąca w ogóle jest podmiotem uprawnionym do takiego wnioskowania, mając na uwadze, że stroną postępowania administracyjnego jest Spółka Pracownicza P. Sp. z o.o.
W świetle powyższego wywodu i treści skargi należało uznać, że zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania stanowiących podstawę ich wydania i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 oraz art. 152 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.