Uzasadnienie
Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2006r. o uchyleniu czynności materialno – technicznej zameldowania H. S. na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w W..
W uzasadnieniu organ wskazał, iż aby czynność zameldowania była zgodna z prawem, to stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001r., nr 87, poz. 960 ze zm.) – osoba zgłaszająca pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące winna zamieszkiwać w lokalu, w którym się melduje. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż H. S. w dacie zameldowywania się, tj. w dniu 26 lipca 2005r., ani później w spornym budynku nie zamieszkiwała. Okoliczność tą potwierdziła osobiście w trakcie rozprawy administracyjnej i nie zakwestionowała jej we wniesionym odwołaniu. Niespełnienie warunku zamieszkiwania w lokalu w dacie dokonywania czynności zameldowania musiało więc skutkować jej uchyleniem.
Organ podkreślił również, iż kwestie związane z prawem własności do nieruchomości i jej finansowania pozostają bez wpływu wynik sprawy.
H. S. w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] stycznia 2006r. Podniosła, iż decyzję organu pierwszej instancji podpisała osoba niemająca umocowania prawnego do podejmowania tego rodzaju czynności oraz że w sprawie istniało wiele przesłanek dających jej prawo zameldowania się w nieruchomości przy ul. [...] w W..
Wojewoda [...] – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, iż osoba, która podpisała decyzję z upoważnienia Prezydenta W. miała stosowne umocowanie do tego typu czynności, tym samym utrzymanie w mocy wymienionej decyzji przez organ odwoławczy nie było sprzeczne z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm administracyjnego prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zakażona decyzja Wojewody [...] z dnia 20 marca 2006r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2006r., nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do uchylenia.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001r., nr 87, poz. 960 ze zm.) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.
Z treści cytowanego przepisu wynika, że czynność zameldowania ma potwierdzać istniejący stan faktyczny, a więc osoba występująca o zameldowanie winna najpierw zamieszkać w danym lokalu i zamieszkiwanie to winno trwać powyżej trzech dni, a następnie dokonać w nim zameldowania.
Jak wynika z opisanego stanu sprawy skarżąca – H. S. - w dniu składania wniosku o zameldowanie w budynku przy ul. [...] w W., tj. 26 lipca 2005r. nie mieszkała, lecz – jak sama przyznała podczas przesłuchania w trakcie rozprawy administracyjnej - nosiła się z zamiarem późniejszego wprowadzenia. Oznacza to, iż skarżąca postąpiła przeciwnie do "wytycznych" wynikających z cytowanego wyżej przepisu, tzn. najpierw dokonała czynności zameldowania, a zamieszkać miała w terminie późniejszym. Ustalenia więc w zakresie niespełnienia przesłanek do zameldowania – w ocenie Sądu - zostały przez organy rozstrzygające sprawę właściwie poczynione, ocenione i udowodnione.
Powyższe dowodzi, iż organy uchylając czynność zameldowania dokonaną przez skarżącą postąpiły zgodnie z prawem, jako że nie można mówić o spełnianiu przez wymienioną w chwili przeprowadzania czynności materialno – technicznej zameldowywania przesłanki zamieszkiwania pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, skoro fakt zamieszkiwania nie miał miejsca.
Dodatkowo należy podkreślić, iż zameldowanie jest czynnością o charakterze rejestracyjnym i służy wyłącznie celom ewidencyjnym, potwierdza więc fakt pobytu w danym lokalu (budynku). Organ meldunkowy obowiązany do przestrzegania i stosowania obowiązujących przepisów prawa, w żadnej mierze nie może kierować się względami słusznościowymi. Czynność zameldowania nie zależy od uznania organu administracji, albowiem w tym względzie organ jest skrępowany zaistnieniem ustawowych przesłanek dopuszczających zameldowanie. Zatem takich kwestii - jak relacje międzyludzkie, powiązań finansowych, tytułu prawnego do lokalu (budynku) organ meldunkowy nie może oceniać w sprawie zameldowania (w tym uchylenia czynności zameldowania).
Odpierając jedyny konkretny zarzut skargi odnośnie braku umocowania do podpisania decyzji organu pierwszej instancji przez H.Z. (podinspektora w Biurze Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu W.) należy zauważyć, iż ww działała na podstawie pkt 15 upoważnienia Prezydenta W. wydanego w dniu [...] września 2004r. (upoważnienie str. 1 - akta administracyjne), co oznacza iż była osobą uprawnioną do podpisania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.
W postępowaniu administracyjnym organy podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 K.p.a., wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., a następnie dokonały uzasadnienia faktycznego i prawnego zajętego stanowiska stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.