Uzasadnienie
A. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, drogą elektroniczną i opatrzoną bezpiecznym podpisem elektronicznym, na działanie Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosków.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 19 marca 2018 r. skarżący został wezwany do uzupełniania braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi.
Jednocześnie skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentów upoważniających go do reprezentowania "[...] sp. z o.o." w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że skarga została wniesiona wyłącznie przez A. N. w imieniu własnym.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwań wynika, że zostały one skutecznie doręczone skarżącemu 26 marca 2018 r.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący wniósł dwa pisma z dnia 28 i 29 marca 2018 r. drogą elektroniczną podpisane bezpiecznym podpisem elektronicznym, skarżący, w których uznał wezwania za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej zwanej "P.p.s.a.") skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Wymogi formalne pisma zostały określone w art. 46 p.p.s.a. Jednym z nich, jest podpisanie skargi przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 ww. ustawy). Nieusunięcie, pomimo wezwania, określonego braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarga wniesiona drogą elektroniczną została opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym. W tej sytuacji skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie.
W przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pojęcie podpisu elektronicznego w ogóle nie występuje. Tym samym, dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Powyższe stanowisko utrwalone jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. m.in. postanowienia z dnia 19 października 2017 r., I OZ 1315/17, z dnia 9 marca 2018 r., I OZ 214/18). Zgodnie bowiem z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13, w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Przywoływana przez NSA ustawa o podpisie elektronicznym została uchylona z dniem 7 października 2016 r., przepisami ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (Dz. U. 2016, poz. 1579), który to akt obecnie reguluje kwestie posługiwania się tego typu podpisem, jednak stanowisko NSA w tej kwestii pozostaje dalej aktualne.
Należy również zauważyć, że dopiero zmiana przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi, która nastąpi dopiero od dnia 15 maja 2018 r., tj. po wejściu w życie art. 4 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2014r., poz. 183 ze zm.) zmieniającego art. 46 p.p.s.a. poprzez dodanie do niego § 2a – 2d, przewiduje możliwość wnoszenia pism w formie dokumentu elektronicznego.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. W zarządzeniu wskazano bowiem na rygor w postaci odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu 26 marca 2018 r., zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął 25 kwietnia 2017 r. Jak już wyjaśniono, skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi, co uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę A. N. uznając, że działał on w imieniu własnym.