Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych w wyniku rozpatrzenia odwołania J.F. od decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w G. z dnia [...] grudnia 2004 r. stwierdzającej wyłączenie z produkcji niezgodne z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gruntu leśnego o powierzchni 0,2885 ha i naliczającej opłaty z tego tytułu w wysokości 93214, 35 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 5, art. 12 ust. 11; art. 26 ust. i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. Nr 121 z 2004 r., poz. 1266).
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji, ustalono, że J.F. dokonał zabudowania gruntu leśnego linią elektroenergetyczną o mocy 15 kV na powierzchni 0,2885 ha w S. stanowiącego własność Skarbu Państwa, a będącego w zarządzie Lasów Państwowych – Nadleśnictwa [...], stanowiącego część oddz. [...], [...] obrębu leśnego D., zapisanego w ewidencji powierzchni gruntów lub budynków jako działka nr [...]. Organ podał, że inwestorem linii, był J.F. i jej wykonanie nastąpiło na jego zlecenie. Powoływanie się przez odwołującego, że linia elektroenergetyczna została wybudowana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] października 2000 r. oraz decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2001 r., wydanej przez Wójta Gminy K. nie zwalnia z faktu, że powinna być ona wykonywana na terenie wskazanym w tych decyzjach.
Ponadto organ podniósł, że J.F. nie naprawił szkody mimo pisemnej deklaracji złożonej do Nadleśnictwa [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. oraz wielokrotnych wezwań przez Nadleśnictwo.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.F. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi zarzucił niezgodność ustaleń faktycznych z materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, polegającą na przyjęciu, że jest on inwestorem linii, gdy w rzeczywistości jest nim "[...]". E. S.A. Zakład [...] [...], któremu jako inwestorowi Starosta Powiatu [...] uzgodnił dokumentacje projektową usytuowania urządzeń inżynieryjnych.
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie procedury administracyjnej, a m. in. art. 89 kpa poprzez nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem wszystkich zainteresowanych stron.
Strona skarżąca podniosła także, że ustalając opłatę w kwocie 93214, 35 zł organy nie wykazały jak kwota ta została wyliczona i jakie zawiera elementy składowe, zwłaszcza, że wcześniej, Nadleśnictwo [...] wyliczyło odszkodowanie na kwotę 7.300,30 zł, co znalazło potwierdzenie w piśmie z dnia [...] sierpnia 2002 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podał, że opłatę wyliczono w oparciu o powołany w decyzji art. 12 ust. 11 ustawy i załączony do akt opis taksacyjny wyłączony z produkcji gruntów leśnych, zaś wyliczenia straty w piśmie z dnia [...] sierpnia 2002 r., dokonano jako straty spowodowane przedwczesnym wyrębem drzewostanu. Taki sposób wyliczenia zastosowano w związku ze zobowiązaniem się skarżącego do przywrócenia zajętego bezprawnie gruntu do stanu pierwotnego i pokrycia wszelkich szkód.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze powyższe unormowania Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.
Chybione są te zarzuty skargi, które zmierzają do zakwestionowania odpowiedzialności skarżącego za dokonanie wyłączenia przedmiotowych gruntów z produkcji leśnej. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż inwestorem przebudowy linii napowietrznej dla zasilania terenu [...] w S. był J.F., na wniosek którego została wydana przez Wójta Gminy K. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] października 2000 r. – nr [...], jak również pozwolenia na budowę (decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2001 r.).
Na skarżącym, jako inwestorze spoczywał obowiązek uzyskania odpowiedniego zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej.
Nie można także podzielić zasadności zarzutu skargi, iż kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 89 kpa. Rozprawa jest formą postępowania wyjaśniającego, które nie zawsze musi być przeprowadzone w formie rozprawy, jeżeli nie występują przesłanki wymienione w art. 89 kpa, ani przepisy szczególne nie stanowią o obowiązku przeprowadzenia rozprawy. Przepis art. 89 § 2 kpa obliguje organ orzekający w sprawie do przeprowadzenia rozprawy, gdy zachodzi potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych. W niniejszej sprawie taka konieczność nie występowała. Sąd podziela natomiast zarzut skargi odnoszący się do ustalenia wysokości odszkodowania.
W aktach administracyjnych sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, które pozwalałyby na ocenę czy wysokość opłaty została wyliczona w sposób prawidłowy.
Zgodnie z art. 28 ust.1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r., o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w razie stwierdzenia, że grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy, sprawcy wyłączenia ustala się opłatą w wysokości dwukrotnej należności. Należności za wyłączenie z produkcji 1ha gruntu leśnego bez drzewostanu określa z kolei przepis art. 12 ust. 11 ustawy, z tym, że w ust.12 przewidziane są podwyższenia o 50% należności za wyłączenie gruntów leśnych w lasach chronionych. Ustawodawca ustalając należności (art.
12. ust.11) odniósł się do równowartości ceny 1 m3 drewna tartacznego w wysokości ogłaszanej przez Główny Urząd Statystyczny, jak również uzależnił ją od typu siedliskowego lasów, w których rozróżnia się 5 typów.
W zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu pierwszej instancji, nie zawarto żadnych ustaleń uzasadniających wysokość naliczonej opłaty. Wskazane uchybienia nakazują wyeliminowanie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i z obrotu prawnego jako wydanych z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając sprawę ponownie organ powinien wnikliwie wyjaśnić i omówić w uzasadnieniu wszelkie okoliczności wpływające na wysokość ustalanej należności.
Mając powyższe na uwadze – na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 15 poz. 1270) sąd orzekł jak w sentencji.