Uzasadnienie
A. C. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oraz zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie.
We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 14 lutego 2017 r. skarżący podał, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że nie posiada środków do życia od około 4 lat. Nie może podjąć zatrudnienia, bowiem nie posiada karty stałego pobytu. Podał, że sądy administracyjne zwalniają go od kosztów sądowych (podał pięć sygnatur spraw). Oświadczył, że jest zadłużony na ponad 12.000 zł w banku i na kilkadziesiąt tysięcy od osób prywatnych. Mieszka "w gościach na zasadzie późniejszego zapłacenia".
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 11 września 2017 r. wezwał skarżącego do uzupełninia wniosku poprzez złożenie oświadczenia o źródłach jego utrzymania w okresie ostatnich trzech miesięcy, nadesłanie wyciągów z kont bankowych, udokumentowania zadłużenia.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący podał, że postanowieniami z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1218/17 i IV SA/Wa 1219/17 Sąd zwolnił skarżącego od kosztów sądowych, wszelkie dokumenty, których dotyczyło wezwanie, znajdują się w aktach tych spraw. Skarżący oświadczył, że stan faktyczny jest identyczny i nie zmienił się na dzień dzisiejszy, w związku z czym wniósł o przyznanie mu prawa pomocy.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając sytuację materialną skarżącego wzięto pod uwagę, że nie posiada zasobów pieniężnych, majątku, nie może podjąć zatrudnienia. Mieszka u znajomych i nie ponosi z tego tytułu kosztów. Za wiarygodne referendarz sądowy uznał oświadczenie skarżącego o zadłużeniu w banku, bowiem twierdzenia te zostały udokumentowane w sprawach IV SA/Wa 1218/17 i IV SA/Wa 1219/17, w których postanowieniami z dnia 4 sierpnia 2017 r. referendarz sądowych przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniach tych postanowień podano m. in., że: " na rachunku karty kredytowej, na koniec okresu ujętego w nadesłanych wyciągach (od 26 marca do 25 czerwca 207 r.), zadłużenie wyniosło 9.480,00 zł przy przyznanym limicie kredytowym 9.223,48 zł. W dniu 19 czerwca 2017 r. dokonano potrącenia kwoty 4,20 zł tytułem kosztów upomnienia i windykacji. Odsetki naliczone za okres od 25 maja do 25 czerwca 2017 r. wyniosły 62,67 zł."
Skarżący w piśmie z dnia 10 października 2017 r. oświadczył, że stan faktyczny, na podstawie którego otrzymał prawo pomocy w ww. sprawach jest identyczny i nie zmienił się na dzień składania oświadczenia w niniejszej sprawie.
W ocenie referendarza sądowego, mając na uwadze całokształt okoliczności, należało dojść do wniosku, ze skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów (na obecnym etapie postępowania jest to wpis od skargi w wysokości 300 zł), bez uszczerbku utrzymania koniecznego. W tym stanie rzeczy nieudzielanie skarżącemu prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem go prawa do sądu.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.