Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpatrzeniu odwołania G. S., uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] ustalającą opłatę w wysokości 848,70 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości O., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 10914 m2, spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przedmiotową decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył Burmistrz Miasta i Gminy G. wnosząc o uchylenie jej w całości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, iż w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy G. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi, bowiem jako organ, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według § 1 wyżej wspomnianego przepisu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawowo przyznano takie uprawnienie (art. 50 § 2 P.p.s.a.).
Zgodnie z zasadą ukształtowaną w orzecznictwie, organ administracji publicznej - który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania w sprawie w pierwszej instancji - nie ma uprawnienia do kwestionowania, w trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OSP 1/03 oraz wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1017/04).
Ponadto należy mieć na względzie, iż analiza treści art. 50 § 1 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.
Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa.
W sprawie niniejszej Burmistrza Miasta i Gminy G. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] ustalił w stosunku do G. S. jednorazową opłatę w wysokości 848,70 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy G. i zbyciem ww. nieruchomości. W postępowaniu tym Burmistrz Miasta i Gminy G. nie występował w charakterze strony, ale organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej i wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji. Orzeczenie to, w wyniku odwołania wniesionego przez stronę postępowania –G. S., zostało w całości uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
Burmistrz Miasta i Gminy G., orzekając w sprawie jako organ pierwszej instancji, nie ma interesu pranego do wniesienia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego, nie posiada zatem legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu. Jak podkreślono powyżej charakter postępowania sądowoadministracyjnego nie daje bowiem możliwości uruchomienia tego postępowania przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.