Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 § l pkt2 K.p.a., uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] maja 2004 r. (nr [...]) w przedmiocie ustalenia względem S. U. opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w P. oznaczonej nr ewid. [...]o pow. [...] m2 i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż wydanie przez organ gminy decyzji, na podstawie art. 36 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), było w rozpatrywanym przypadku niedopuszczalne, gdyż przed wydaniem decyzji przez organ I. instancji upłynął wynikający z art. 36 ust. 6 w zw. z ust. 7 tej ustawy termin, w którym opłata ta mogła być ustalona.
Od decyzji tej skargę wniosła Gmina P. W skardze Gmina wywodzi, iż w istocie termin, w którym mogła być ustalona opłata nie wyekspirował, w związku z czym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, oparta na tym założeniu, jest wadliwa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed rozpatrzeniem merytorycznym zarzutów skargi Sąd rozważył przede wszystkim, czy wnosząca skargę Gmina P. ma w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości interes prawny. Bowiem w świetle art. 50 ust. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest wyłącznie podmiot mający interes prawny. Ponieważ Sąd stwierdził, iż gmina nie ma interesu prawnego w tej sprawie prowadziło to do oddalenia skargi. Sąd doszedł do tej konkluzji po uwzględnieniu poniższych uwarunkowań formalno-prawnych.
W rozpatrywanej sprawie decyzje w przedmiocie ustalenia opłaty wynikającej z treści art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podejmuje organ gminy (wójt, burmistrz albo prezydent miasta). Wykonuje on w tym przypadku przysługujące mu funkcje władcze organu administracji. Jednocześnie gmina, jako osoba prawna, na której rzecz wnoszona jest opłata jest niewątpliwie zainteresowana, odnośnie do wielkości wynikających stąd wpływów. Ma więc w sprawie tej interes faktyczny. Nie ulega wątpliwości, iż gmina posiadająca z mocy art. 2 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 ze zm.) osobowość prawną ma zdolność do występowania przed sądem administracyjnym (zdolność sądowa) co wynika z art. 25 § l ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Brak jest jednak w obowiązującym systemie prawa materialnego generalnej lub szczegółowej regulacji, która mogłaby być dla gminy źródłem roszczenia w sferze ochrony jej wpływów z tytułu opłaty wynikającej ze wzrostu wartości nieruchomości, mającej w tym przypadku charakter daniny publicznej. Brak normy prawa materialnego w tym zakresie przesadza, o braku interesu prawnego gminy w sprawie, co prowadzi do oddalenia skargi.
Sąd stwierdzając brak interesu prawnego gminy w przedmiotowym postępowaniu uwzględnił również, iż w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości organ gminy wydając decyzję w tym przedmiocie wykonuje zadania władzy publicznej (imperium). W ocenie Sądu nie można w tej sytuacji domniemywać aby w ramach porządku prawnego państwa podmiotowi temu przysługiwały jednocześnie uprawnienie strony w tym postępowaniu z uwagi no ochronę indywidualnego prawem chronionego interesu majątkowego (dominium). Organ ten nie mógłby przecież wówczas wykonywać zadania w zakresie ustalania opłaty w sposób obiektywny. Analogiczne stanowisko było już także wyrażone w uchwałach NSA z dnia 9 października 2000 r. sygn. akt OPK. 14/00 (ONSA 2001 nr l poz.
- 17) i z 19 maja 2003 r. OPS 1/03 (ONSA 2003, nr 4 poz. 115).
Gmina P., nie ma legitymacji prawnej do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nawet gdyby była ona -jak to wywodzi Skarżąca wadliwa. Mogła ona natomiast rozważyć wystąpienie z odnośnym wnioskiem do prokuratora o ewentualne wykorzystanie uprawnień wynikających z art. 50 § l w zw. z art. 53 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.