Uzasadnienie
E. M. (dalej "skarżąca") w skardze na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. zawarła również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 28 kwietnia 2017 r. skarżąca podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Posiada mieszkanie spółdzielcze własnościowe o pow. 45,51 m2 oraz jest współwłaścicielką w 1/8 części gospodarstwa rolnego o pow. 1,12 ha. Skarżąca podała, że nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Skarżąca z tytułu umowy o pracę uzyskuje dochód w wysokości 1600 zł netto. Skarżąca podała, że choruje i leczy się u lekarzy specjalistów, co wiąże się wydatkami w wysokości ok. 200 zł miesięcznie. Skarżąca podała także, że spłaca 4 kredyty i kartę kredytową (łącznie ok. 1420 zł miesięcznie). Skarżąca oświadczyła, że jest zapożyczona u rodziny i znajomych. Podała także, że w lipcu ubiegłego roku zaciągnęła kolejny kredyt, żeby spłacić raty trzech wcześniejszych kredytów. Ponadto skarżąca wymieniła następujące opłaty miesięczne: czynsz 567 zł, energia elektryczna 63 zł, dojazdy do pracy 100 zł, telefon 30 zł.
Przy piśmie z dnia 12 czerwca 2017 r. skarżąca uzupełniając wniosek przesłała wyciąg z konta z okresu od 6 marca 2017 r. do 6 czerwca 2017 r. (saldo początkowe: 395,53 zł, saldo końcowe: 205,22 zł) oraz kopie umów kredytowych.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje jeżeli wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie podołać jakimkolwiek kosztom postępowania sądowego. Wykazanie tej przesłanki ciąży na wnioskującym o prawo pomocy.
Oceniając złożony przez skarżącą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym należało uznać, że zasługuje on na uwzględnienie, bowiem wykazała ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z informacji zawartych we wniosku oraz kopii dokumentów dołączonych do wniosku wynika, że skarżąca z tytułu umowy o pracę uzyskuje dochód w wysokości 1600 zł netto. Na utrzymanie mieszkania, leczenie i lekarstwa oraz dojazdy do pracy wydaje łącznie ok. 930 zł. Zatem na pozostałe konieczne wydatki (np. wyżywienie, środki czystości, środki higieniczne, zakup odzieży itp.) pozostaje jej ok. 670 zł miesięcznie. Skarżąca podnosi także, że spłaca cztery kredyty (oświadczyła, że ostatni kredyt – w lipcu ubiegłego roku zaciągnęła w celu spłaty poprzednich trzech kredytów) oraz jest zadłużona u rodziny.
Mając na uwadze opisane wyżej okoliczności uznano, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia adwokata z własnych środków.
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji