Uzasadnienie
M. S. ostatecznie formułując skargę, w piśmie z dnia 9 listopada 2004r.wskazał że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] lipca 2004r.
Zaskarżoną uchwałą w powołaniu na art.23ust.3, art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm/ w związku z art.85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz.717/ i art.18ust.2 pkt15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym/ Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 ze zm/ Rada Gminy N. uwzględniła zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. w gminie N. dotyczący drogi 2 KUL nie wyznaczając na działce nr ew [...] pasa terenu pod poszerzenie tej drogi i uwzględniając protest w zakresie dotyczącym tej drogi przez nie wyznaczenie drogi 2KUL przez teren podzielonej działki [...].
Uwzględniony został nadto zarzut co do przeznaczenia działki nr ew [...] i w uchwale zdecydowano o przeznaczeniu jej w planie na cele budownictwa mieszkaniowego z usługami. W uzasadnieniu uchwały podano, że droga 2KUL została zaprojektowana jako droga lokalna i przewidywana w projekcie planu jej szerokość 10-12m jest wystarczająca dla funkcji tej drogi. Droga ta została zaprojektowana dla obsługi terenów zabudowy znajdujących się wokół tej drogi, a jej przebieg został ustalony w uzgodnieniu z właścicielami terenów, przez które ta droga przebiega. Została ona zaprojektowana przy zachowaniu już istniejących jej odcinków, łącząc się z odcinkami nowoprojektowanymi przebiegającymi, w miejscach uzgodnionych z właścicielami terenów, przez które ma przebiegać.
Skarga na tę uchwałę z dnia [...] sierpnia 2004r sprecyzowana następnie w piśmie z dnia 9 listopada 2004r. zarzuca, że droga nr [...] i [...] została wydzielona bez zgody właścicieli i o podejmowanych decyzjach Urząd Gminy nie informował strony /sąsiadów/. Droga na działce nr [...] ma szerokość 16m i nie przebiega po linii granicznej sąsiedniej działki nr [...], pomiędzy drogą a działką pozostał pas o szerokości około 4m i długości 100m. "Za pomocą planu zagospodarowania przestrzennego urząd gminy chce zalegalizować nielegalny podział." Drogę objazdową N. od ul [...] celowo planuje się o łamanych kątach mimo planu zagospodarowania przestrzennego S., który przewiduje przebieg obwodnicy N. w innym miejscu i w linii prostej od ul. [...]. W ocenie skargi przy tak licznych zakrętach planowanej drogi będzie to uciążliwe dla mieszkańców
Rada Gminy N. po ostatecznym sprecyzowaniu przedmiotu zaskarżenia wniosła o oddalenie skargi.
Sąd administracyjny zważył, co następuje
Z przedstawionych akt wynika, że uchwała o przystąpieniu do sporządzeniu planu miejscowego jak i zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu pochodzą sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wobec tego dopuszczalnym było, w związku z treścią art.85ust.2 tej ustawy, prowadzenie procedury planistycznej, mającej na celu uchwalenie planu miejscowego na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów tj ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że legalność zaskarżonej uchwały podlega ocenie przez sąd przy zastosowaniu przepisów ostatniej z wymienionych ustaw.
Uprawnienia procesowe objęte art.24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przyznały legitymację procesową do wniesienia zarzutu tym podmiotom, których interes prawny lub uprawnienia zostały przez ustalenia przyjęte w projekcie planu naruszone. Rozwiązania projektu planu niewątpliwie nie mogą wprost powodować naruszenia interesu prawnego czy uprawnienia i ocenić należy, że intencją ustawodawcy było przyznanie legitymacji do wniesienia zarzutu tym osobom, których interes prawny zostałby naruszony, gdyby plan został uchwalony w wersji objętej wyłożonym projektem.
Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego istnieje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego czy uprawnienia podmiotu wnoszącego zarzut związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, w szczególności gdy rada gminy działa z przekroczeniem granic przysługujących jej uprawnień planistycznych. W tym też aspekcie dokonywana jest przez sąd administracyjny kontrola legalności uchwał rozpoznających zarzuty.
W zaskarżanej uchwale Rada Gminy uwzględniła zarzut co do przebiegu drogi przez teren działki, której współwłaścicielem jest skarżący jak i częściowo protest w zakresie przebiegu tej drogi 2KUL przez teren nie należący do skarżącego tj przez działkę nr ew [...]. Po dokonanych korektach w wymienionym zakresie przedmiotowa droga nie tylko nie została zaplanowana do realizacji na terenie działki, której współwłaścicielem jest skarżący, ale jej zamierzony przebieg nie wpłynie na sposób korzystania z tej nieruchomości. Zaznaczyć należy, że art.10 ust.1pkt2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym umocowywał Gminę do ustalania w projekcie planu sieci dróg dla obsługi terenów przeznaczonych pod zabudowę. Przedstawiona w skardze argumentacja kwestionująca projektowany przebieg drogi 2KUL nie zawiera jakichkolwiek elementów, które wskazywałyby na naruszenie interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego.
Stąd skoro w zakresie planowanego przebiegu drogi 2KUL nie zostało wykazane, aby ustalenia projektu planu naruszały interes prawny skarżącego poza sferą rozważań sądu administracyjnego pozostaje ocena zgodności z prawem tych rozwiązań. Ubocznie jedynie należy podnieść, że plan miejscowy nie dokonuje podziału terenu na działki budowlane jak i nie koryguje wydanych w tym względzie ostatecznych decyzji o podziale nieruchomości, dlatego poza zakresem oceny w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym są zarzuty skargi dotyczące decyzji administracyjnych o podziale nieruchmosci na działki, w tym wytyczenie dróg przy tym podziale.
Z przyczyn wymienionych, wobec bezzasadności skargi i braku podstaw zaskarżenia, które winny być wzięte pod rozwagę z urzędu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270// orzeczono jak w sentencji.