Uzasadnienie
R. G. złożył w dniu 7 lipca 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie wszczętej z jego skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] marca 2014r. o odmowie przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 31 lipca 2014r. (sygn. akt IV SA/Wa 895/14) odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia referendarz podkreślił, że osoba składająca wniosek o przyznanie prawa pomocy musi się liczyć z określonym stopniem ingerencji w sferę swojej prywatności. Ma oczywiście prawo do odmowy udzielenia wnioskowanych informacji (dokumentów), niemniej skutkuje to niekorzystnym dla niej rozstrzygnięciem.
Pismem z dnia 13 sierpnia 2014r. R. G. wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 31 lipca 2014r. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2014r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wykazanie przesłanek warunkujących jego przyznanie (k. 47 akt sądowych).
Pismem z dnia 10 września 2014r. wnioskodawca cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy i poinformował, że uiścił wpis od skargi
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Na wstępie należy wyjaśnić, że przepisy ustawy powołanej ustawy nie przewidują umorzenia postępowania z wniosku o prawo pomocy. Wobec tego należało go rozpoznać na ogólnych zasadach.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (czyli zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a., obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych), następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jednocześnie w sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości, sąd (referendarz) na podstawie art. 255 P.p.s.a. ma prawo wezwać wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia na temat jego sytuacji majątkowej.
W niniejszej sprawie wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień skutkowało cofnięciem wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając zatem na uwadze treść pisma skarżącego z dnia 10 września 2014r. należało przyjąć, że R. G. odstąpił od wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie wyznaczonym normą zawartą w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., co uzasadniało odmowę przyznania prawa pomocy.
Niniejsze orzeczenie nie stoi na przeszkodzie późniejszemu (do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie) złożeniu przez skarżącego ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeżeli uzna, że spełnia ku temu ustawowe przesłanki (wnioskodawca musi się przy tym liczyć z obowiązkiem udzielenia informacji, o które został wezwany w związku z niniejszym wnioskiem).
W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 260 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.