Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2003 r. L. W. wniosła protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części miasta P., zarzucając, że zmiana funkcji i sposobu zagospodarowania obszaru objętego projektem planu i dopuszczenie powstania zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz wprowadzenie nowego układu komunikacyjnego spowoduje pogorszenie stanu środowiska i ograniczy przepływ powietrza. Ponadto urządzenie dróg [...] i [...] odbędzie się kosztem działek nr ew. [...] oraz [...].
Rada Miejska w P. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., odrzuciła protest L. W. W uzasadnieniu uchwały Rada wyjaśniła, że zmiana przeznaczenia terenu objętego planem wymagała stworzenia nowego układu komunikacyjnego. Dla jego właściwego funkcjonowania optymalna jest ulica o symbolu [...], stanowiąca połączenie istniejących ulic [...] i [...]. W ten sposób powstał układ zapewniający dostęp do każdej zaprojektowanej ulicy dojazdowej i poprzez system ulic z każdej projektowanej działki. Natomiast ulica [...] stanowi część układu zaprojektowanego zgodnie z zasadą - minimalna ilość ulic zapewniająca dostęp do maksymalnej ilości działek. Zmiana położenia tej drogi naruszy spójność układu i sens jego utworzenia.
Ponadto Rada podniosła, że planowana zabudowa jednorodzinna będzie musiała uwzględniać warunki określone w planie między innymi pozostawienie 60% powierzchni działki biologicznie czynnej. Proponowany rodzaj zabudowy nie wpłynie niekorzystnie na przepływ powietrza. Zanieczyszczenie środowiska będzie tym mniejsze, im planowany układ komunikacyjny zapewniać będzie płynny ruch pojazdów.
Skargę na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w P. wniosła L. W., formułując zastrzeżenia identyczne jak w zgłoszonym proteście.
Rada Gminy M. wniosła o odrzucenie skargi.
Sąd administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji zawartej w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. Z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.), która ma w sprawie zastosowanie na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu.
Rada Miejska w P. prawidłowo zakwalifikowała zastrzeżenia do planu zgłoszone przez L. W. jako protest, gdyż rozwiązania przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszają interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej. Należy bowiem zauważyć, że skarżącej nie przysługuje żaden tytuł prawny do działek nr ew. [...] i [...] przez które mają przebiegać projektowane drogi. Odnośnie zastrzeżeń co do pogorszenia stanu środowiska i zdrowia mieszkańców podnieść należy, że nie odnoszą się one do interesu prawnego skarżącej mającego podstawę w przepisach prawa materialnego, lecz mają charakter działań w interesie publicznym.
Powołana ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie przewidywała możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały o odrzuceniu protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym skarga na uchwałę rady gminy o odrzuceniu protestu jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.58§1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), odrzucił skargę.