Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] marca 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w wyniku rozpatrzenia odwołania A. S. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] stycznia 2005r. odmawiającej ustalenia warunków dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], położonej w R. przy ul. [...] – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że działka inwestora nie jest objęta ustaleniami żadnego planu miejscowego, a zatem ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jeżeli spełnione zostaną wymogi określone przepisem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.).
W celu ustalenia czy spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy przeprowadzona została przez organ pierwszej instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynika, że działka oznaczona nr [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej. Zdaniem organu nie można uznać za spełnienie warunku dostępu do drogi publicznej, rozwiązania proponowanego przez inwestora, który we wniosku wskazał, że dojazd do działki nr [...] może odbywać się przez teren działek prywatnych, a następnie do ulicy [...]. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt. 14 w/w ustawy – za dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi, lub przez drogę wewnętrzną, a także przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. złożył A. S. Zdaniem skarżącego dojazd do jego działki jest możliwy poprzez ustanowienie drogi koniecznej przebiegającej przez działki nr [...], a podstawą prawną takiej drogi byłby art. 145 kc.
Skarżący podnosi, iż taka możliwość dojazdu byłaby zgodna z zaprojektowaną od 2002r. drogą 013KD do ul. [...]. Ponadto w skardze wskazano, iż K. M., którego działka sąsiaduje z działką wskazaną we wniosku jako teren zamierzonej inwestycji otrzymując w 2002 roku decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji p.t. budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, został zobowiązany do przestrzegania tej decyzji, która m.in. w punkcie 2 zawiera zapis, zgodnie, z którym projektowana inwestycja nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej. Według skarżącego państwo M. otrzymując wyżej wskazaną decyzję i budując domy wyrazili zgodę na te warunki, a zatem ich sprzeciw w przedmiocie przejazdu przez ich działki narusza zasady dobrego sąsiedztwa i współżycia.
W konsekwencji skarżący wniósł o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a ewentualne braki jak np. uregulowanie sprawy finansowej za użytkowanie drogi dokonać przed wydaniem zezwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ uznał, iż pozostają one bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zdaniem Sądu jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...] położonej w R. przy ul. [...] zostało wszczęte na wniosek A. S. z dnia 9 sierpnia 2004r.
Podstawą rozstrzygnięcia wniosku były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Art. 61 ust. 1 tej ustawy enumeratywnie wymienia pięć warunków, które muszą być spełnione łącznie, aby organ rozpoznający wniosek mógł go uwzględnić. Jednym z nich jest dostęp nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja do drogi publicznej. Ustalenia organu, że działka nr ew. [...] nie ma dostępu do drogi publicznej legło u podstaw odmowy ustalenia warunków zabudowy na rzecz A. S. Przepis art. 2 pkt. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że jeżeli w ustawie jest mowa o "dostępie do drogi publicznej" należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.
Mając na uwadze treść tego przepisu Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły, iż nie został spełniony warunek bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Znajdujące się w aktach sprawy mapy geodezyjne potwierdzają jednoznacznie ustalenia organów obu instancji, iż działka nr ew. [...] nie przylega bezpośrednio do przebiegającej w pobliżu drogi publicznej. Bez znaczenia pozostaje w sprawie podnoszona w skardze okoliczność nałożenia obowiązku na K. M. w decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] listopada 2002r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr [...] polegającego na nieograniczaniu przez projektowaną inwestycję dostępu do drogi publicznej osobom trzecim.
Również nie ma wpływu na wynik sprawy podnoszony przez skarżącego zarzut, iż w roku 2002 została zaplanowana droga 013KD do ulicy [...]. Do czasu realizacji ulicy w planowanych liniach rozgraniczających, z czym wiąże się konieczność realizacji wykupu fragmentów okolicznych działek, albo ustanowienia we właściwym trybie służebności drogi koniecznej, działka wskazana jako teren wnioskowanej inwestycji nie ma zagwarantowanego dostępu do ulicy [...].
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.