Uzasadnienie
R. M. wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej w skrócie: "P.p.s.a."], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1330/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, pozbawia go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale sprawia też, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona cudzoziemcowi ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Jedynym środkiem ochrony dla cudzoziemca jest więc uzyskanie ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Udzielenie tej ochrony jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją prawa do sądu.
Podobnie, przymusowe opuszczenie przez cudzoziemca terytorium Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawiłoby go również możliwości uzyskania ochrony międzynarodowej na podstawie Konwencji Genewskiej dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515 ze zm.) oraz Protokołu Nowojorskiego dotyczącego statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 517).
Należy ponadto wskazać, że zgodnie z art. 331 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650), w przypadku, gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku.
W stosunku do decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu możliwe jest wstrzymanie jej wykonania ze względu na to, że nakłada ona na stronę obowiązek powrotu, jak też podlega egzekucji. W związku z tym, w ocenie Sądu, możliwe i realne jest spowodowanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wynikających z zaskarżonej decyzji w razie odmowy wstrzymania jej wykonania.
Nakaz opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zawarty w decyzji zakaz wjazdu na terytorium Polski oraz innych państw obszaru Schengen w trakcie toczącej się sprawy, skutecznie uniemożliwi skarżącemu ochronę swoich praw.
W efekcie, udzielenie ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie, w odniesieniu do decyzji zobowiązującej do powrotu oraz zakazującej ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, o którą wniósł skarżący, jest zasadne. Umożliwi to zachowanie standardów rzetelnej procedury i będzie służyć urzeczywistnieniu prawa strony do sądu.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.