Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2004 r. Minister Środowiska, na zasadzie art. 138 § l pkt 3 K.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze toczące się w związku z odwołaniem od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. (nr [...]), w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na wykonanie urządzeń wodnych oraz wprowadzanie ścieków do ziemi w ciągu drogi krajowej nr [...] w rejonie miasta J. Jak wynikało z uzasadnienia decyzji organu I. instancji droga stanowiąca obwodnicę J. po wybudowaniu miała spełniać parametry drogi ekspresowej.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister wskazał, iż przesłanką umorzenia postępowania odwoławczego było cofnięcie pismem z dnia 15 września 2004 r. odwołania przez wnoszących je wcześniej Z. i W. C. Wskazano, iż strony zawarły stosowne porozumienie z inwestorem.
W skardze na decyzję Ministra M. W. podniosła, iż pismem z lipca 2003 r., jako strona tego samego postępowania "podtrzymała" odwołanie państwa C. W sprawie tej, jak wywodziła skarżąca, mamy do czynienia z współuczestnictwem materialnym. W tej sytuacji decyzja zapadła z naruszeniem art. 137 i 138 § l pkt 3 K.p.a. Uwzględnienie pisma Skarżącej powinno spowodować, iż pomimo cofnięcia odwołania przez p. C. postępowanie powinno było toczyć się nadal. Skarżąca dopatrywała się wadliwości kwestionowanej decyzji w tym, iż w wyniku jej wydania Minister nie wyeliminował z obrotu decyzji, w której organ I. instancji dopuścił się "rażącego uchybienia stanowiącego braną pod uwagę z urzędu przesłankę stwierdzenia nieważności postanowienia z art. 156 § l pkt l kpa w zw. z art. 126 kpa". W skardze podniesiono dalej, iż o wadliwości decyzji Ministra świadczy także jej wydanie równocześnie z postanowieniem o podjęciu zawieszonego postępowania. Działanie takie naruszało w ocenie Skarżącej normę art. 15 K.p.a. Postanowienie o podjęciu postępowania według stanu na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie miało waloru ostateczności.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W trakcie rozprawy pełnomocnik Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przedłożył do akt odpis z księgi wieczystej odzwierciedlający zmiany stanu własnościowego wpisane w dniu 8. grudnia 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.
Podstawą umorzenia postępowania odwoławczego w rozpatrywanej sprawie było wystąpienie wnoszących wcześniej odwołanie Z. i W. C., w którym cofnęli oni swoje odwołanie. Zasadą wynikającą z K.p.a. jest możliwość stosowania kontroli instancyjnej decyzji wyłącznie na wniosek strony, która złoży stosowny środek odwoławczy uwzględniając termin określony w art. 129 § 2 K.p.a. Generalną zasadą, wynikającą z treści art. 137 zd. l K.p.a., jest możliwość skutecznego cofnięcia odwołania przez wnoszącego je, co prowadzi do umorzenia postępowania odwoławczego na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. W tym świetle, zawarta w art. 137 zd. 2 możliwość nieuwzględnienia cofnięcia odwołania, musi być interpretowana, jako wyjątek od reguły, w sposób ścisły. Trzeba mieć na uwadze, iż organ nie uwzględniając wniosku strony, która zainicjowała postępowanie odwoławcze, może w konkretnym przypadku działać wbrew jej interesowi, skoro wnosi ona o nie rozpatrywanie jej odwołania.
W przedmiotowej sprawie niewątpliwie umorzenie postępowania odwoławczego było w interesie strony, która zainicjowała to postępowanie, skoro osiągnęła ona satysfakcjonujący dla niej kompromis z inwestorem. W tej sytuacji nie uwzględnienie wniosku o umorzenie postępowania byłoby dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdyby organ odwoławczy stwierdził, iż utrzymana w mocy decyzja narusza prawo lub interes społeczny. Odnosząc się w tym kontekście do zarzutów skargi trzeba stwierdzić, iż brak jest w mniejszej sprawie przesłanek do twierdzenia, iż organ takie wątpliwości powziął. Podnoszona w pismach kierowanych przez Skarżącą w toku postępowania odwoławczego kwestia właściwości organu nie mogła budzić wątpliwości organu zważywszy na niekwestionowaną okoliczność, iż parametry budowanej drogi miały odpowiadać przewidywanym dla klasy dróg ekspresowych. W rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2086 ze zm.) droga ekspresowa to droga spełniająca w istocie określone parametry (art. 4 pkt 10) przy czym jedynie docelowa sieć dróg ekspresowych ma być określona w drodze aktu normatywnego (art. 4a ust. l ustawy).
Prowadzi to do wniosku, iż o charakterze określonej drogi, jako należącej do klasy ekspresowych decyduje spełnianie przez nią określonych kryteriów technicznych. Kryteria te miała spełniać droga, w związku z której budową, konieczne było uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. W tej sytuacji uwzględniając treść art. 140 ust.
2. pkt l ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.), i jednoznaczną treść obowiązującego wówczas § 2 ust. l pkt 8 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), zagadnienie właściwości organu mogło nie budzić wątpliwości. Pominięcie tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowi co prawda, jak słusznie podnosi Skarżąca, naruszenie przepisów postępowania (art. 107 § 3 K.p.a.), jednak w rozpatrywanej sprawie nie miało wpływu na jej wynik. Naruszenie to nie może więc prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji zważywszy na treść art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Na uwagę w sprawie zasługuje, iż poza zarzutami o charakterze formalnym Skarżąca nie wskazywała, aby kwestionowana decyzja naruszała jej interes faktyczny.
W tej sytuacji decyzję Ministra Środowiska o umorzeniu postępowania odwoławczego trzeba uznać za merytorycznie zasadną.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącej, iż samo jej "przystąpienie" do odwołania rodziło skutek prawny w postaci braku możliwości umorzenia postępowania odwoławczego pomimo cofnięcia odwołania przez p. C., trzeba stwierdzić, iż są one niezasadne. W przypadku cofnięcia odwołania jedyną przesłanką rozpatrzenia sprawy przez organ II. instancji może być wystąpienie okoliczności wymienionych w art. 137 zd. 2 K.p.a. co jak wskazano wyżej w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca.
Nieuzasadniony jest także zarzut Skarżącej, iż decyzja narusza zasadę określoną w art. 15 k.p.a. gdyż wydana została równocześnie z postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania, a więc w czasie gdy od postanowienia mógł być wniesiony środek odwoławczy (zażalenie). W ocenie Sądu takie działanie organu nie naruszyło prawa, zważywszy na fakt, iż nawet ewentualne wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia (art. 143 K.p.a.) a Skarżąca nie poniosła żadnych ujemnych skutków procesowych wynikających z równoczesnego wydania obu rozstrzygnięć.
Odnosząc się do odpisu z księgi wieczystej przedłożonego przez pełnomocnika inwestora na rozprawie trzeba stwierdzić, iż w ocenie Sądu zamiany stanu własnościowego, które nastąpiły po wydaniu kwestionowanej decyzji nie mają wpływu w niniejszym postępowaniu sądowym na uprawnienia procesowe stron, w stosunku do których wydane było zaskarżone rozstrzygnięcie.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.