Uzasadnienie
W piśmie nadanym w dniu 3 marca 2017 r. V. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP w okresie 6 miesięcy od dnia wykonania decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat, gdyby w terminie określonym w decyzji nie opuścił terytorium RP.
W skardze zawarto wniosek o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – na czas trwania postępowania przed Sądem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd rozpoznając powyższy wniosek miał na względzie, że stosownie do art. 331 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2014 r., poz. 1650 ze zm.) w przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku.
Zaskarżona decyzja nadaje się do wykonania i podlega przymusowemu wykonaniu. W przypadku jej wykonania Skarżący zostanie wydalony z terytorium RP. Skarżący co prawda nie uzasadnił swojego wniosku od – wniósł jedynie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na czas postępowania przed sądem.
W postanowieniu NSA z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 odmawiając podjęcia uchwały wskazał, że nie ma podstaw by twierdzić, że przy wydawaniu postanowień w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej sąd administracyjny nie jest związany treścią art. 133 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a. Sąd administracyjny obowiązany jest do respektowania ustawowego nakazu, co w praktyce oznacza, że rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej sąd bada całość materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym np. dokumenty załączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym występuje osobiście, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Zamieszkuje na terytorium RP ze swoją życiową partnerką. Dlatego wniosek Skarżącego - o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na czas postępowania przed sądem daje podstawę do przyjęcia, że Skarżący zamierza brać udział w toczącym się postępowaniu. W przypadku zaś wydalenia go z terytorium RP przed rozpoznaniem przez Sąd jego prawo do sądu zostanie ograniczone – poprzez pozbawienie możliwości osobistego stawiennictwa przed Sądem – zwłaszcza, że zaskarżona decyzja orzeka również o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP w okresie 6 miesięcy od dnia wykonania decyzji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.