Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2012 r., na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2012 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie J. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazali, iż rozmiar wymierzonej kary oraz kar w pozostałych postępowaniach jest bardzo wysoki, gdyż łącznie wynosi 80 000 zł. Wysokość tej kwoty i skutki jej ewentualnego wyegzekwowania uzasadniają zdaniem skarżących wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tekst jedn.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Sądu skarżący uprawdopodobnił, iż wykonanie decyzji w niniejszej sprawie – czyli konieczności zapłaty kary pieniężnej w kwocie 20 000 zł (co łącznie w czterech sprawach jakie wpłynęły do Sądu daje kwotę 80 000 zł) powoduje trudne do odwrócenia skutki. Wskazać należy, iż skutki trudne do odwrócenia to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W ocenie Sądu zaniechanie skorzystania ze środka tymczasowego w stosunku do skarżącego mogłoby spowodować obciążenie go obowiązkiem uiszczenia kary pieniężnej przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy, co w sposób znaczący wpłynęłoby na jego sytuację majątkową.
W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.