Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. – zaskarżonym skargą przez W. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – uchylił postanowienie Starosty P. z [...] października 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty P. z [...] stycznia 2011 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Stan sprawy przedstawia się następująco: W piśmie z [...] października 2014 r., uzupełnionym w piśmie z [...] października 2014 r., W. C. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty P. z [...] stycznia 2014 r. w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w obrębie M. n/W., gmina S. B. oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha (dawna działka nr [...]).
Starosta P. postanowieniem z [...] października 2014 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego wyżej opisaną decyzją.
Wojewoda [...] – po rozpatrzeniu zażalenia W. C. wniesionego na powyższe postanowienie – uchylił postanowienie Starosty P. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu aktu organ odwoławczy podał, że Starosta P. nie był organem właściwym w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego przed organem II instancji. Zgodnie bowiem z art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 267, ze zm.), organem administracji publicznej właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w obrębie M. n/W., gmina S. B., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha (dawna działka nr [...]) zostało zakończone w trybie administracyjnym w II instancji, tj. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania W. C. decyzją z [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z [...] stycznia 2011 r. W tej sytuacji należało stwierdzić, że Wojewoda [...] jest organem, który wydał decyzję w ostatniej instancji. W tej sytuacji Starosta P. nie jest organem właściwym w sprawie wznowienia niniejszego postępowania, bo nie jest organem, który wydał decyzję w ostatniej instancji.
W. C. w skardze na postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. podniósł, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie orzekł o konieczności niezwłocznego przekazania wniosku do właściwego organu, co winien uczynić z mocy art. 65 K.p.a. Zdaniem skarżącego właściwym organem jest Minister Budownictwa, jako że przyczyną wniosku o wznowienie jest działalność Wojewody [...] potwierdzona decyzją z [...] marca 2011 r.
Wojewoda [...] – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi, tym samym podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do treści skargi, podkreślił że organem właściwym w sprawie o wznowienie postępowania jest Wojewoda [...] jako organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, na co wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W skardze nie przedstawiono żadnych nowych dowodów, które miałyby wpływ na sposób rozstrzygnięcia. Dodatkowo organ zauważył, że przedmiotowa sprawa odszkodowawcza rozpatrywana była przez wszystkie instancje administracyjne i sądowoadministracyjne (wyrok WSA w Warszawie z 11.01.2012 r., sygn. akt I SA/Wa 871/11, oddalający skargę W. C. na ww decyzję Wojewody [...] i NSA z 4.12.2013 r., sygn. akt I OSK 1130/12, oddalający skargę kasacyjną wymienionego oraz postanowienie NSA z 22.08.2014 r., sygn. akt I ONP 3/14, odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem ww wyroku NSA).
Wymienione wyroki wraz z aktami sprawy odwoławczej zostały przekazane do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju w związku z wnioskiem W. C. o wznowienie postępowania przez organ wyższej instancji z uwagi na działalność Wojewody [...], tj. organu, który wydał decyzję w ostatniej instancji (art. 150 K.p.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi.
W konsekwencji uznał, że postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Stosownie do art. 150 K.p.a.: - § 1 - organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 (czyli wznowienia postępowanie (§ 1), przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2), odmowy wznowienia postepowania (§ 3)) jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji; - § 2 - jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2. Opisanym w stanie sprawy wnioskiem skarżący wniósł o wznowienia postępowania zakończonego "decyzją Starosty P. z [...] stycznia 2011 r.", motywując wniosek ujawnieniem nowego dowodu w sprawie wystawionego [...] września 2014 r. stanowiącego "potwierdzenie przez Urząd Gminy S. B. braku dowodu własności Skarbu Państwa zabudowań na działce nr [...] i [...] w Urzędzie wydającym akt własności z [...] października 1976 r. dla nieruchomości nr [...] i [...] położonej w M. nad W.".
Starosta P. postanowieniem z [...] października 2014 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty P. z [...] stycznia 2011 r. Po wniesieniu przez skarżącego zażalenia na postanowienie z [...] października 2014 r., Wojewoda [...] ustalił, że sprawa, w której wydano decyzję z [...] stycznia 2011 r. ostatecznie zakończyła się decyzją organu odwoławczego, tj. Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego.
Powyższe oznacza, w powiązaniu z treścią normy art. 150 § 1 K.p.a., że organem właściwym w sprawie przedmiotowego postępowania wznowieniowego w zakresach jakie wyznacza art. 149 K.p.a. jest Wojewoda [...], jako organ, który wydał w sprawie ustalenia odszkodowania decyzję w ostatniej instancji (decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2011 r.).
Zatem rozstrzygnięcie Wojewody o uchyleniu postanowienia organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji, korelujące z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, pomimo błędnie powołanej podstawy prawnej, bo wskazującej na art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. zamiast art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a., Sąd uznał za prawidłowe. Zauważone uchybienie oceniono bowiem w kategoriach naruszenia przepisu postępowania, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Wszystko to oznacza, że Sąd nie podzielił twierdzenia skarżącego, jakoby w sprawie winna zastosowanie znaleźć norma art. 150 § 2 K.p.a., zgodnie z którą o wznowieniu postępowania miałby rozstrzygnąć Minister Infrastruktury i Rozwoju, jako organ wyższego stopnia nad Wojewodą [...]. Stanowisko to Sąd opiera na treści wniosku wznowieniowego wniesionego przez skarżącego i jego uzupełnieniu.
Z wniosku tego nie można bowiem wyprowadzić twierdzenia, czego też prawidłowo na tym etapie sprawy nie uczynił Wojewoda, że wskazywaną przyczyną wznowienia była działalność Wojewody [...]. Inaczej natomiast sytuacja ma się w świetle nowego wniosku skarżącego z [...] lutego 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody z [...] marca 2011 r. (omyłkowo powoływaną, że z "[...] marca 2011 r."). Odnosząc się bowiem do tego wniosku Wojewoda [...] - w piśmie z [...] marca 2015 r. przesłanym do Sądu w załączeniu pisma Wojewody z [...] kwietnia 2015 r. - stwierdził, że wnioskodawca zmienił treść swojego wniosku wskazując, że przyczyną złożenia wniosku jest działalność Wojewody [...].
Zatem dopiero w takiej sytuacji mogło nastąpić przekazanie przez Wojewodę wniosku z [...] lutego 2015 r. (wraz wniosek z [...] października 2015 r.) Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju, co nastąpiło za wspomnianym wyżej pismem z [...] marca 2015 r. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.