Uzasadnienie
Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a.
Skarżący A. Z. w dniu 7 maja 2001r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2001r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Postanowieniem z dnia 22 maja 2003r. postępowanie sądowe w sprawie zostało zawieszone przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na śmierć uczestniczki postępowania W. L. Pismem z dnia 24 kwietnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżącego o złożenie oświadczenia, czy w dalszym ciągu popiera skargę z 7 maja 2001r.
W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia 28 kwietnia 2006r. oświadczył, iż nie popiera już skargi na przedmiotową decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał cofnięcie skargi dokonane ww pismem procesowym za dopuszczalne oraz skuteczne w świetle przepisu art. 60 ustawy P.p.s.a, zgodnie z którym, w przypadku cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ww ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.