Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]lutego 2005 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...]lipca 2004 r. w przedmiocie odmowy dopuszczenia Stowarzyszenia E. do udziału w postępowaniu administracyjnym.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że w czerwcu 2004 r. – na wniosek Zarządu Transportu Miejskiego w W. wszczęte zostało postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowie trzypoziomowego parkingu będącego elementem projektu parkingów strategicznych dla W. "P." na działkach o nr ew. [...],[...],[...]i [...]położonych w W. w rejonie ulic [...],[...]i [...]. W lipcu 2004 r. Stowarzyszenie E. wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony. Postanowieniem z dnia [...]lipca 2004 r. Prezydent W. odmówił dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu wskazując jednocześnie, że postępowanie o ustalenie lokalizacji celu publicznego nie jest związane z ochroną środowiska a więc powołany przez Stowarzyszenie art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska nie ma zastosowania. Zgodnie z obowiązującymi przepisami postępowanie związane z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie przewiduje udziału społeczeństwa.
Stowarzyszenie [...] złożyło zażalenie na w/w postanowienie wskazując, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga udziału społeczeństwa. Nadto, że jego udział w tym postępowaniu jest uzasadniony celami statutowymi organizacji.
Rozpoznając zażalenie – organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko(Dz.U. nr 257, poz. 2573) sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć: garaże lub parkingi samochodowe lub zespoły parkingów dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 300 samochodów osobowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadziło dodatkowe postępowanie wyjaśniające i uzyskało od inwestora informację, że parking projektowany jest na 290 miejsc postojowych wyłącznie dla samochodów osobowych. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że zamierzona inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a odmowa dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w sprawie jest słuszna.
Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano art. 31§2k kpa
Stowarzyszenie E. w W. złożyło skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi skarżące Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów art. 33 ustawy Prawo ochrony Środowiska oraz art. 31 §2 kpa i poddało pod wątpliwość deklarowaną przez inwestora liczbę miejsc parkingowych, co wynika z matematycznego przeliczenia powierzchni budynku i ilości pojazdów (wg wyliczenia skarżącego inwestor zaplanował ok. 15,9 m2 na samochód odliczając powierzchnię komunikacji wewnętrznej, zaplecza itp.)
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżanym postanowieniu.
Na rozprawie dnia 20 października 2005 r. pełnomocnika organu przyznał, że argumenty podnoszone w skardze wskazują na "nierzetelność zamiarów inwestora" co do ilości miejsc parkingowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wskazuje, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając powyższe unormowanie na względzie Sąd uznał, że skarga prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia lecz nie tylko z przyczyn w niej wskazanych.
Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa, zgodnie z którą obowiązkiem organów jest podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Jednocześnie art. 77§1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Obowiązkowym składnikiem każdej decyzji jest uzasadnienie, które – zgodnie z regułami zawartymi w art. 107§3 kpa powinno w szczególności zawierać: wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Reguły te odnoszą się także do wydawanych w toku postępowania postanowień.
Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że sprawa nie została wyjaśniona w sposób dostatecznie wnikliwy.
Jak wynika z akt postępowania – w toku prowadzonego postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego Stowarzyszenie E. złożyło wniosek o dopuszczenie go do udziału w tym postępowaniu, a jako podstawę prawną wniosku Stowarzyszenie wskazało art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska i 31 kpa.
Zgodnie z treścią art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska organizacje ekologiczne, które, powołując się na miejsce swego działania, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony; art. 31 kpa nie stosuje się.
Art. 31 §1 kpa stanowi natomiast, że organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ administracji zbadał jedynie czy zaistniały przesłanki do dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w sprawie na podstawie art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska. W tym celu organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił, że zamierzona inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na tej podstawie nie dopuszczono Stowarzyszenia do udziału w sprawie.
Stwierdzenie, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska obligowało organ prowadzący postępowanie do rozważenia zasadności wniosku na podstawie art. 31§1 kpa. Nie zwalnia organu z takiego obowiązku zdanie drugie art. 33 cyt.ustawy, że "art. 31 kpa nie stosuje się". To unormowanie ma zastosowanie jedynie wówczas gdy organ stwierdzi, że zachodzą przesłanki wymienione w tym art. W takiej sytuacji podmiot, który zgłasza chęć uczestniczenia w postępowaniu nie musi dodatkowo spełniać warunków określonych w art. 31 kpa.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że organ nie zbadał czy wniosek Stowarzyszenia [...] o dopuszczenie do udziału w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie na podstawie zasad ogólnych tj. art. 31 §1 kpa. Wymaga przy tym podkreślenia, że skarżący wskazał również tę podstawę prawną we wniosku z 15 lipca 2004r. Również w zażaleniu Stowarzyszenie uzasadnia swój udział w postępowaniu celami statutowymi a więc odnosi się do art. 31 kpa.
Obowiązkiem organu odwoławczego było, zatem odniesienie się również do tego zarzutu. Należy wszak podnieść, że obowiązująca zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa) obliguje organ do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy.
Powyższe uchybienie wskazuje, że sprawa nie została należycie wyjaśniona a zatem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, 77§1 i 107 §3 kpa, które to uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów winna ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy rozważy zasadność wniosku Stowarzyszenia E. również w oparciu o przepisy art.31 §1 kpa a nadto rozważy zasadność zarzutów skarżącego zawartych w skardze co do planowanej i rzeczywistej ilości miejsc parkingowych zamierzonej inwestycji.
W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 tej ustawy.