Uzasadnienie
W dniu 5 lutego 2010 r. A. O. wezwał Radę Miejską w W. do usunięcia naruszenia prawa uchwałą tego organu z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w dniu 6 kwietnia 2010 r. wniósł skargę do Sądu na powyższą uchwałę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Niedopuszczalność skargi wynika z tego, że skarżący uprzednio wykorzystał już możliwość wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą wnosząc je w dniu 7 lipca 2008 r. Okoliczność ta wynika z prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2009 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1221/09. Postanowieniem tym odrzucono skargę A. O. na przedmiotową uchwałę z uwagi na wniesienie skargi z uchybieniem terminu do jej wniesienia określonego w art. 53 § 2 p. p. s. a.
Jak zgodnie podkreśla się w orzecznictwie sądowym określone w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej "u. s. g.", wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania w rozumieniu tego przepisu.
Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 p. p. s. a. Środek odwoławczy można zaś na dane rozstrzygnięcie wnieść tylko raz.
Oznacza to, że ta sama osoba nie może wielokrotnie składać wezwania do tego samego organu w sprawie dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), jak i z art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołanie czy zażalenie) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u. s. g. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, opubl. ONSA 2003/1/2; Lex 55583).
Zaznaczyć również należy, że dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia okoliczność, iż poprzednia skarga na przedmiotową uchwałę wyżej wskazanym postanowieniem Sądu z dnia 30 grudnia 2009 r. została odrzucona.
Z uwagi więc na uprzednie wyczerpanie przez skarżącego prawnej możliwości kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 u. s. g. ponowne kwestionowanie przez skarżącego tejże uchwały, w ocenie Sądu skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a. orzeczono, jak w sentencji.