Uzasadnienie
W skardze z dnia 11 grudnia 2013 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, skarżący E. W. i Z. W. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazali, iż postępowanie trwa 3 lata, za zatem sprawa nie jest oczywista, z uwagi na sprzeczność zaskarżonej decyzji SKO z przyjętą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, a zatem zachodzi wątpliwość co do słuszności stanowiska wyrażonego w zaskarżonych decyzjach, a ponadto wykonanie decyzji mogłoby narazić stronę na poważną szkodę. Jednocześnie wskazali, iż posiadają środki na dobrowolne spełnienie świadczenia po ostatecznym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej "ppsa"), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006r., s. 189).
W celu stwierdzenia przez Sąd, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi wskazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Powyższe stanowisko potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienie z dnia 25 września 2009 r. sygn. I OZ 892/09, z dnia 6 października 2009 r., sygn. II OZ 833/09).
W niniejszej sprawie skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, nie uprawdopodobnili powyższych okoliczności. Należy wskazać, iż w fazie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonalności Sąd nie rozstrzyga o zasadności skargi i podniesionych w niej zarzutów. Kontrola na tym etapie postępowania sprowadza się jedynie do badania przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu. Należy podkreślić, iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek uzasadniających orzeczenie, o którym mowa w art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie; sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Wniosek skarżących powyższych wymogów nie spełnia, gdyż poza odwołaniem się do kwestii objętych skargą jedyną okolicznością wskazaną na jego uzasadnienie są nieodwracalne skutki wykonania decyzji dla posiadanego majątku. Tymczasem prawie każda decyzja administracyjna nakładająca na stronę postępowania administracyjnego wykonanie określonych obowiązków pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach podmiotu zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która per se uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Jednocześnie należy wskazać, iż nie zasługuje na uwzględnienie stwierdzenie o możliwości narażenia skarżących na poważną szkodę, skoro w zdaniu następnym deklarują, że posiadają środki na spełnienie świadczenia lecz kwestionują jego zasadność.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.