Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 18 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 932/17

Uzasadnienie

1. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej także "PKZGW"), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z o.o. (dalej także "skarżącej (spółki")) od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej także "DRZGW") z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...], utrzymał decyzję DRZGW w mocy.
2. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez PKZGW decyzji z dnia [...] lutego 2017 r., przedstawia się następująco:
3. 1. Decyzją z dnia [...] sierpnia 1968 roku (dalej także "decyzja z 1968 r." albo "pozwolenie wodnoprawne") Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza udzielił [...] Zjednoczeniu [...] w [...] pozwolenia wodnoprawnego na rzecz Zespołu Baz [...] PZB w [...] przy ul. [...], obejmującego:
4. 1. pobór wód podziemnych;
5. 2. odprowadzenie wód powierzchniowych z odwodnienia wykopu dla torów kolejowych własnej bocznicy do rzeki [...];
6. 3. odprowadzanie wód opadowych oraz wód z mycia pojazdów do rzeki [...]
7. 4. odprowadzanie ścieków technologicznych do sieci kanalizacyjnej;
8. 5. odprowadzanie ścieków sanitarnych do rzeki [...].

Termin obowiązywania tego pozwolenia w zakresie odprowadzania ścieków został określony jako: "do czasu budowy miejskiej sieci kanalizacyjnej w rejonie baz.", natomiast w zakresie poboru wody pozwolenia udzielono na 20 lat.

2. Prezydent Miasta [...] (dalej także "Prezydent") wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, następnie zaś decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], umorzył to postępowanie, wskazując, że w świetle ustalonego w pozwoleniu terminu jego obowiązywania, brak jest podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia. W toku postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowego pozwolenia ustalono między innymi, że następcą prawnym [...] Zjednoczenia [...] w [...] jest skarżąca spółka, ponadto zaś - że w rejonie działalności spółki nie została dotychczas wybudowana sieć kanalizacji miejskiej, do której możliwe byłoby przyłączenie sieci kanalizacji wewnętrznej. W związku z tym organ uznał, że pozwolenie z 1968 r. nie wygasło z uwagi na brak spełnienia ww. warunku dotyczącego budowy sieci kanalizacji miejskiej.

3. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], DRZGW stwierdził z urzędu nieważność decyzji Prezydenta z dnia [...] października 2014 r., zaś PKZGW, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez skarżącą spółkę, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., utrzymał decyzję DRZGW w mocy. W decyzji odwoławczej PKZGW wskazał, że przedmiotowe pozwolenie udzielone zostało przed dniem 1 stycznia 1975 r., a zatem w myśl art. 132a ust. 1 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. z 1974 nr 38 poz. 230 ze zm.) wygasło z dniem 31 grudnia 2000 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stosownie do art. 132a ust. 2 ww. ustawy, zakłady dysponujące pozwoleniem wodno - prawnym wydanym przed 1 stycznia 1975 r., bądź zakłady, które pobierały wodę lub wprowadzały ścieki do wód, albo do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodno- prawnego, były zobowiązane złożyć wniosek o jego wydanie w terminie od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. Jednocześnie w myśl art. 138 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.) stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony w drodze decyzji.

Organ II instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę datę wydania analizowanej decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], pozwolenie w niej udzielone wygasło najpóźniej dnia 31 grudnia 2000 r. W związku z tym w ocenie organu II instancji, DRZGW w [...] słusznie stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego udzielonego [...] Zjednoczeniu [...] w [...] przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, Wydział Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza decyzją z [...] sierpnia 1968 r. W ocenie organu II instancji, nie można bowiem stwierdzić, aby postępowanie to było bezprzedmiotowe, a zatem rozstrzygnięcie z [...] października 2014 r., znak: [...], zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.

4. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2749/15, tut. Sąd uchylił obie w/w decyzje nadzorcze DRZGW i PKZGW, wskazując jednocześnie, że skarga podlega uwzględnieniu z innych powodów niż zostało to w niej podniesione.

We w/ wyroku wskazano w szczególności, co następuje:

Organ I instancji zasadnie uznał, że pozwolenie wodnoprawne Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z [...] sierpnia 1968 r. wygasło najpóźniej w dniu [...] grudnia 2000 r. i skutek ten nastąpił z mocy prawa. Powyższe oznacza, że przepisy art. 138 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, nie mają zastosowania do pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie przepisów ustawy z 30 maja 1962 r. - Prawo wodne (Dz. U. nr 34, poz. 158 i z 1971 r. nr 12, poz. 115). Tym samym organ I instancji stwierdził, że postępowanie w sprawie wygaśnięcia wymienionego pozwolenia wodnoprawnego na podstawie przepisów ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 11 ustawy z 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. nr 130, poz. 1087 ze zm.) utraciło swój przedmiot, gdyż nie istnieje w obrocie akt prawny, który mógłby być wygaszony w takim postępowaniu. W ocenie organu I instancji, kontrolowane postępowanie stało się więc bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 k.p.a.

Organ I instancji w konsekwencji poczynionych ustaleń uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie co do zasady okazało się trafne, niemniej jednak zawarte wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji rażąco narusza prawo stwierdzając, że nie został spełniony warunek upływu terminu ważności pozwolenia wodno - prawnego. Zdaniem organu I instancji, błędne powoływanie się przez Prezydenta Miasta [...] na przepisy art. 135 pkt 1 ustawy z 18 lipca 2001 Prawo wodne w zakresie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego miało znaczący wpływ na wynik sprawy.

Powyższe doprowadziło organ I instancji do błędnego stwierdzenia, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2014 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać należy, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2014 r. jest prawidłowa, mimo błędnego uzasadnienia. Błędne uzasadnienie decyzji nie może mieć bowiem wpływu na ostatecznie zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Decyzja Prezydenta Miasta [...] została częściowo błędnie uzasadniona, nie to jednak miało wpływ na dalszy bieg sprawy z uwagi na umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z [...] sierpnia 1968 r., obejmującej pobór wód podziemnych, odprowadzanie wód powierzchniowych z odwodnienia wykopu dla torów kolejowych własnej bocznicy, odprowadzanie wód opadowych i z mycia pojazdów, odprowadzanie ścieków technologicznych, odprowadzanie ścieków sanitarnych do cieku [...].

Nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa poprzez wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta [...], że nie został spełniony warunek upływu terminu ważności pozwolenia wodnoprawnego. Wbrew twierdzeniu organów obu instancji błędne powołanie się przez Prezydenta Miasta [...] na przepisy art. 135 pkt 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w zakresie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem i tak wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego nastąpiło z mocy prawa. W trakcie trwającego postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] nie było bowiem przedmiotu tego postępowania.

Z uwagi na wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z mocy prawa Prezydent Miasta [...] mógł zastosować instytucję prawną odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z [...] sierpnia 1968 r. obejmującej pobór wód podziemnych, odprowadzanie wód powierzchniowych z odwodnienia wykopu dla torów kolejowych własnej bocznicy, odprowadzanie wód opadowych i z mycia pojazdów, odprowadzanie ścieków technologicznych, odprowadzanie ścieków sanitarnych do cieku [...]. Jednakże skoro organ wszczął to postępowanie to prawidłowo umorzył to postępowanie.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią zatem ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu.

1. 5. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy DRZGW, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...] października 2014 r. Organ I instancji podkreślił, że jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie, co oznacza, iż nie może on swobodnie według własnego uznania kształtować sytuacji prawnej stron postępowania,
2. 6. Skarżąca spółka wniosła do PKZGW odwołanie od decyzji DRZGW z dnia [...] sierpnia 2016 r., zarzucając jej naruszenie art. 16 oraz art. 156 § 1 k.p.a. Spółka podniosła, że prowadzone postępowanie jest, cyt. "próbą obejścia przepisów prawa dotyczących zaskarżania decyzji administracyjnych przez Marszałka Województwa [...] i jako takie nie może korzystać z ochrony prawne". W odwołaniu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie przedmiotowego postępowania. Odwołanie wpłynęło w terminie określonym w art. 129 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
3. III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. PKZGW rozpatrzył odwołanie skarżącej spółki od decyzji DRZGW z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymując tę decyzję w mocy.

Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, PKZGW wskazał w szczególności, co następuje:

1. 1. Orzekając ponownie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...] października 2014 r., umarzającej postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego z 1968 r., organy nadzorcze, tj. DRZGW oraz PKZGW, były związane wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem tut. Sądu z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt: IV SA/Wa 2749/15. Z racji tego, iż w przywołanym wyroku Sąd jednoznacznie przesądził, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r. jest prawidłowa, pomimo jej błędnego uzasadnienia, należało ponownie odmówić stwierdzenia jej nieważności.

W wyroku podkreślono, iż rażącego naruszenia prawa nie można rozumieć i upatrywać w sposób uproszczony, a zatem nie może dojść do rażącego naruszenia prawa poprzez umieszczenie w uzasadnieniu decyzji wyjaśnień rażąco naruszających prawo, według których spełniony został warunek upływu terminu ważności pozwolenia wodnoprawnego. Sąd podkreślił, że wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a nie w jej uzasadnieniu, tak jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie. W ocenie WSA w Warszawie decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r. jest prawidłowa, mimo błędnego jej uzasadnienia, szczególnie zaś należy zwrócić uwagę na następujący fakt, cyt.: "(..,) błędne powołanie się przez Prezydenta Miasta [...] na przepisy art. 135 pkt 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w zakresie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem i tak wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego nastąpiło z mocy prawa. W trakcie trwającego postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] nie było bowiem przedmiotu tego postępowania".

1. 2. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów, dotyczących ewentualnego obejścia przez Marszałka Województwa [...] zasad kwestionowania decyzji administracyjnych, wskazać należy, że stanowisko PKZGW w tym zakresie, sformułowane w decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], nie uległo zmianie. Postępowanie odwoławcze i postępowanie nieważnościowe stanowią odrębne tryby kontroli instancyjnej decyzji administracyjnych i są od siebie niezależne. W związku z tym zarzut próby "obejścia przepisów prawa dotyczących zaskarżania decyzji administracyjnych przez Marszałka Województwa [...]" jest w ocenie tut organu nieuzasadniony, podobnie jak zarzut wydania decyzji Dyrektora RZGW w [...] w sprawie rozstrzygniętej uprzednio decyzją ostateczną, tj. decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...]. Należy jednocześnie podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] było prowadzone przez organ nadzoru z urzędu, nie zaś na wniosek Marszałka Województwa [...], który jedynie zasygnalizował organowi nadzoru możliwość zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r.
2. IV. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. skarżąca spółka wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję PKZGW z dnia [...] lutego 2017 r., zarzucając temu orzeczeniu obciążanie kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z naruszeniem art.16, 7, 8 i 9 k.p.a. Uzasadniając zarzuty skargi, spółka podniosła, co następuje: (-) obie wydane w sprawie decyzje DRZGW, tj. decyzja z dnia [...] marca 2015 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2016 r., orzekające w tym samym przedmiocie (tj. w przedmiocie ważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r.), zawierają sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia, (-) Marszałek Województwa [...] dokonał obejścia prawa poprzez niezłożenie odwołania o decyzji Prezydenta z dnia [...] października 2014 r., a zainicjowanie (po upływie terminu na wniesienie odwołania) postępowania nadzorczego, (-) przy orzekaniu w sprawie PKZGW zignorował orzecznictwo sądowe, odnoszące się do art.292 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art.276 ust.1 oraz art.138 Prawa wodnego, (-) w postępowaniu nadzorczym niedopuszczalne jest dokonywanie innej oceny prawnej stanu faktycznego niż dokonana w kontrolowanym postępowaniu zwyczajnym.
3. V. W odpowiedzi skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1. 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
2. a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
3. b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
4. c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
5. 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
6. 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

1. VII. Kontrola legalności zaskarżonego orzeczenia PKZGW z dnia [...] lutego 2017 r. prowadzi do następujących wniosków:
2. 1. Przedmiotem kontrolowanego obecnie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, prowadzonego na podstawie art.156 i nast. k.p.a., było rozstrzygnięcie czy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., umarzająca postępowanie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego, udzielonego poprzednikowi prawnemu skarżącej spółki decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza z dnia [...] sierpnia 1968 roku, jest obciążona którąkolwiek z kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w art.156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a. i czy w związku z powyższym zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności tego orzeczenia. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji DRZGW z dnia [...] sierpnia 2016 r. PKZGW podzielił stanowisko tego organu, że orzeczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych, co skutkowało odmową stwierdzenia jego nieważności. Ocenę tę Sąd w całości podziela. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
3. 2. Zasadnicze znaczenie w rozpatrywanej sprawie posiada okoliczność, że przy ponownym orzekaniu w przedmiocie legalności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r. organy nadzorcze, a obecnie także i Sąd, związane były oceną prawną, sformułowaną w wyroku tut. Sądu z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2749/15, uchylającym poprzednie decyzje DRZGW i PKZGW. Stosownie bowiem do art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z racji tego, iż pomiędzy zapadnięciem wyroku z dnia 9 lutego 2016 r. a wyrokowaniem przez Sąd obecnie nie doszło do żadnej zmiany przepisów prawa, która bezpośrednio odnosiłaby się do przedmiotu sprawy, nakaz wynikający z przywołanego art.153 p.p.s.a. znajduje w sprawie pełne zastosowanie.

W interesie skarżącej jest niewątpliwie pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Prezydenta z dnia [...] października 2014 r., albowiem organ uznał tam, że przysługujące dotąd skarżącej pozwolenie wodnoprawne, wydane w 1968 r., nie wygasło. Wprawdzie sam wynik kontrolowanego obecnie postępowania (tj. odmowa stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2014 r.) co do zasady odpowiada interesowi spółki, niemniej w obecnie kontrolowanym postępowaniu zostało sformułowane stanowisko, iż pozwolenie z 1968 r. wygasło z mocy prawa (bez konieczności stosowania art.138 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne) przed zapadnięciem orzeczenia z dnia [...] października 2014 r. (tj. najpóźniej w dniu 31 grudnia 2000 r.), na podstawie innych przepisów, których Prezydent nie uwzględnił przy orzekaniu w sprawie (tj. na zasadzie art.132a ust.1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne).

Tym samym organy nadzorcze przyjęły wprawdzie, iż uchybienia decyzji Prezydenta nie dają podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie uregulowanym w art.156 i nast. k.p.a., niemniej stanęły jednocześnie na stanowisku, iż pozwolenie z 1968 r. nie funkcjonuje w obrocie prawnym (i nie funkcjonowało już w dniu [...] października 2014 r.). Takie stanowisko organów stanowi jednakże prostą konsekwencję konieczności zastosowania się do wyroku tut. Sądu z dnia 9 lutego 2016 r., w którym to wyroku taka właśnie ocena prawna została w jasny sposób sformułowana. W sytuacji, w której w/w wyrok stał się prawomocny i nie został zaskarżony przez spółkę skargą kasacyjną do NSA, w oczywisty sposób zdeterminował wynik ponownie przeprowadzonego postępowania nadzorczego.

Nie można w tej sytuacji podzielić zarzutów skargi, iż: (-) organy nadzorcze w nieuprawniony sposób wkroczyły w materię zarezerwowaną dla postępowania zakończonego decyzją Prezydenta z dnia [...] października 2014 r., (-) nie uwzględniły orzecznictwa sądowego (wskazanego w skardze), mogącego prowadzić do winnych wniosków w kwestii wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego z mocy prawa, aniżeli przyjęte przez organ. Powyższe stanowiłoby bowiem niedopuszczalną polemikę z wiążącą je oceną prawną, sformułowaną przez tut. Sąd w wyroku z dnia 9 lutego 2016 r.

3. Jednocześnie całkowicie prawidłowo odniosły się organy do kwestii zarzucanego przez skarżącą obejścia przepisów postępowania przez Marszałka Województwa [...] (skarżąca zarzuca, że w stosownym czasie Marszałek nie wniósł odwołania od decyzji z dnia [...] października 2014 r., które to zaniechanie w niedopuszczalny sposób zrekompensował żądaniem wszczęcia procedury nadzorczej). Sąd podziela w całości ocenę tego aspektu sprawy, dokonaną w decyzji odwoławczej.

W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w następstwie czego podlega oddaleniu na podstawie art.151 p.p.s.a.