Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. mocą której umorzono postępowanie administracyjne w sprawie o stwierdzenie nieważności aktu własności ziemi nr [...] z dnia [...] października 1978 r. wydanego przez Naczelnika Miasta i Gminy w S. na rzecz J. W..
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II - ej instancji wskazał, że Naczelnik Miasta i Gminy w S. aktem własności ziemi z dnia [...] października 1978 r. nr [...] stwierdził, że na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych /Dz. U. Nr 27 poz. 250/ J. W. stał się z mocy samego prawa właścicielem nieruchomości o łącznej powierzchni [...] ha położonej w S..
W dniu [...] marca 2005 r. K. C. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności w/w decyzji.
W ocenie organu II - ej instancji decyzja jaka zapadła przed organem I - ej instancji była prawidłowa.
Stosownie bowiem do przepisu art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 208 poz. 2128 z późn. zm.) do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych nie stosuje się przepisów kpa dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji, a postępowanie toczące się w takich sprawach podlega umorzeniu.
W skardze na powyższą decyzję K. C. stwierdził, że narusza ona prawo własności spornej nieruchomości, które przysługiwało byłej właścicielce M. C..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Sąd zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna i jako taka została oddalona.
Cytowany przez organy obu instancji przepis art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 208 z 2004 r. poz. 2128 z późn. zm.) jest oczywisty i nie nastręcza jakichkolwiek trudności interpretacyjnych.
Z bogatego orzecznictwa sądowego jakie wydane zostało na tle jego stosowania jednoznacznie wynika, że począwszy od dnia 1 stycznia 1992 r. każde postępowanie administracyjne zmierzające do wzruszenia aktu własności ziemi wydanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 37 poz. 250) musi być umorzone, oraz że tylko do dnia 31 grudnia 1991 r. możliwe było kontrolowanie w trybie administracyjnym prawidłowości decyzji o których mowa (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 24 listopada 1998 r. II SA 1441/98 - lex nr 41799, oraz z dnia 16 grudnia 1998 r. II SA 1603/ 98 - lex nr 41817).
Po wejściu w zycie art. 63 ustawy z dnia 19 października 1991 r. także Sąd jest związany decyzją administracyjną - aktem własności ziemi, jeżeli została ona uznana przez właściwy organ administracji za ostateczny.
To związanie oznacza związanie co do osoby właściciela, obszaru nieruchomości, przebiegu granic, a także zakresu prawa własności. Umorzenie postępowania jest więc obowiązkowe bez względu na to czy wniosek osoby która kwestionuje akt własności ziemi jest uzasadniony czy też nie, a także bez względu na to czy ów akt wydano prawidłowo czy też z naruszeniem prawa (por. wyroki NSA z dnia 3 czerwca 1998 r. II SA 515/98 - lex nr 41764, z dnia 21 maja 1998 r. II SA 440/98 lex nr 41761, oraz SN z dnia 5 marca 2003 r. III CKN 962/00 lex nr 78268).
Wyłączenie dopuszczalności wzruszenia ostatecznych decyzji administracji wydanych na podstawie tzw. ustawy uwłaszczeniowej obejmuje nawet sytuacje w których organ administracji wydał w różnych datach dwie decyzje dotyczące tego samego przedmiotu uwłaszczenia, na rzecz dwóch różnych osób. Powstały między takimi osobami spór o własność rozstrzyga sąd powszechny w postępowaniu w którym jego rozstrzygnięcie jest niezbędne do załatwienia sprawy (tak SN w wyroku z dnia 11 marca 1994 r. III CZP 18/94 - OSNC 1994/10/186). Przepis art. 63 przywoływanej ustawy z dnia 19 października 1991 r. nie ma zastosowania w zasadzie tylko wtedy gdy w sprawie chodzi wyłącznie o sprostowanie oczywistej omyłki na zasadzie art. 113 § 1 kpa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 1994 r. SA/Ka 2240/93 - ONSA 1995/2/96).
Powyższe prowadzi do wniosku, iż zaskarżona decyzja, oraz decyzja ją poprzedzająca są prawidłowe.
Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest przepis art. 151 ppsa.