Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. Główny Geodeta Kraju, w wyniku rozpatrzenia zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2006 r. przekazujące pismo J. K., w którym wystąpił " o wyjaśnienie geodezyjnej nieprawdy we wsi Z. Gm. P. Staroście [...] jako organowi właściwemu w sprawie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Organ I instancji wskazał, iż sprawa wymaga zbadania dokumentów będących w posiadaniu Starosty [...]. Zgodnie z art. 7 d pkt 1 ustawy Prawo Geodezyjne z dnia 17 maja 1989 r. (Dz. U. z 2000, nr 240, poz. 2027 ze zm.) do zadań Starosty należy między innymi, prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków.
W złożonym zażaleniu J. K. nie wyraził zgody na przekazanie jego pisma do Starosty [...] i podnosi, iż dokumentacji dotycząca jego gruntów jest źle wykonana.
Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy podtrzymał argumentację organu I instancji.
W obszernej skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K., zwany dalej skarżącym, wniósł o ocenę sytuacji i sprawiedliwą decyzję kto ma racje. W uzasadnieniu podniósł szereg zarzutów odnoszących się do prowadzonej dokumentacji takich jak: zacieranie śladów, fałszerstwa, tworzenie nieprawdy czy też czyny zabronione.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa.
Właściwość to prawna zdolność organu administracji do podejmowania czynności w zakresie procesu administracyjnego, w tym i realizowania szczegółowych kompetencji do rozstrzygania spraw w drodze stosowania odpowiednich norm prawa materialnego. Jest to upoważnienie i zobowiązanie organu administracji publicznej do załatwienia w drodze decyzji administracyjnej określonej sprawy administracyjnej, dotyczącej indywidualnie oznaczonej osoby. Stosownie do treści art. 19 kpa organy administracji państwowej są obowiązane z urzędu badać swoją właściwość rzeczową, miejscową i instancyjną. Zaniechanie tego obowiązku oraz wynikłe stąd naruszenie przepisów o właściwości pociąga za sobą nieważność wydanych w takim postępowaniu rozstrzygnięć (art. 156 § 1 pkt 1 kpa).
W myśl art. 65 § 1 jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia. W niniejszej sprawie skarżący kwestionuje poprawność zapisów w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi Z. Podnosi, iż dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem prawnym wynikającym z dokumentów.
Zgodnie z art. 7 d pkt 1 w/w ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne do zadań starosty należy prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków.
Reasumując powyższe rozważania Sąd stanął na stanowisku, iż organ administracji słusznie przekazał sprawę skarżącego Staroście [...] jako organowi właściwemu do jej rozpoznania. Postanowienie to nie rozstrzyga merytorycznie sprawy a jedynie kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.