Uzasadnienie
T. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ocenę uzyskaną przez nią w postępowaniu kwalifikacyjnym prowadzonym w roku 2005 przez Szefa Służby Cywilnej dla pracowników ubiegających się o mianowanie, w części dotyczącej pracy pisemnej. Powyższej ocenie zarzuciła naruszenie art. 31 ust. 1 -4 ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej (Dz. U z 1999e. Nr 49, poz. 483 z późn zm) i § 9 ust. 1-3 oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 września 1999r. w sprawie sposobu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej (Dz. U. Nr 79, poz. 894 z późn. zm.), wskazując, iż uzyskana przez nią ocena narusza prawo oraz zasady prawidłowego przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. W uzasadnieniu wskazała, iż jej praca sprawdzana była przez 3 członków zespołu sprawdzającego. Dwóch z członków przyznało jej 2 pkt, zas jeden 0 pkt. W ocenie skarżącej przy dokonywaniu oceny pracy, mając na uwadze klucz oceny nie powinno być różnic.
Osoby oceniające winne jednakowo odczytywać klucz, tymczasem w niniejszej prawie oceny dokonano w oparciu o kryteria zdefiniowane dowolnie, co doprowadziło do różnic w wystawionych ocenach, a w konsekwencji doprowadziło do odmowy mianowania skarżącej z uwagi na nieuzyskanie prze nią wymaganej liczby punktów. Zdaniem skarżącej odpowiedzialność a prawidłowe przeprowadzenie postępowania egzaminacyjnego ponosi Szef Służby Cywilnej, a zatem nie może on obronić się stwierdzeniem o baraku możliwości dokonywania merytorycznej weryfikacji postępowania.
W odpowiedzi na skargę Szef Służby Cywilnej wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. nr 78, poz. 483) Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż nie każdy przejaw aktywności organów administracji publicznej podlega kontroli sądowej. Konstytucja stanowi, iż sądy administracyjne kontrolują działalność administracji "w zakresie określonym ustawą". Tak więc ustawą zakreślającą zakres kontroli działalności administracji publicznej jest ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej: P.p.s.a.).
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne -stosownie do art. 3 § 2 P.p.s.a. - obejmuje orzekanie w sprawach skargi na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Przed przystąpieniem do kontroli legalności zaskarżonych decyzji, postanowień, względnie innych aktów lub czynności wyżej wskazanych sąd administracyjny ma obowiązek zbadania kwestii swojej właściwości.
Wskazać jednak należy, iż w art. 5 P.p.s.a zawarto wyliczenie kategorii spraw w stosunku do których wyłączona jest możliwość zaskarżenia ich do sądu administracyjnego. Zawarta w tym przepisie enumeracja negatywna wyjątków dotyczy wszystkich kategorii skarg, które-w braku takiego wyłączenia-mogłyby być wnoszone w określonych w tym przepisie sprawach. I tak zgodnie z art. 5 pkt. 3 P.p.s.a sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powoływania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej prawie jest ocena uzyskana przez skarżąca w postępowaniu kwalifikacyjnym dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie. Kwestie zasad przeprowadzania niniejszego postępowania regulują przepisy art. 28-40 ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 września 1999r. w sprawie sposobu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej.
Przepisy te nie przewidują jednak możliwości zaskarżenia wyników postępowania kwalifikacyjnego do sądu administracyjnego. Brak jest więc możliwości dokonywania weryfikacji wyników postępowania kwalifikacyjnego przez sąd administracyjny, bowiem nie jest to kategoria spraw w których kontrola sądu administracyjnego jest dopuszczalna.
Podnieść należy, iż w świetle cytowanego powyżej art. 5 pkt 3 ustawy p.p.s a. niedopuszczalnym w ogóle jest kwestionowanie w drodze skargi do sądu administracyjnego odmowy mianowania pracownika, chyba że obowiązek mianowania wynika z przepisów prawa. W niniejszej jednak sprawie w przypadku skarżącej taki obowiązek nie zachodzi.
W tym stanie rzeczy, w oparciu o wyżej wymienione przepisy i na mocy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę jako niedopuszczalną.