Uzasadnienie
S. z siedzibą w S. w dniu 6 maja 2010 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] lutego 1999 r. Nr [...].
W uzasadnieniu skargi wskazała, iż w okresie od 17 maja 1998 r. do 16 listopada 2008 r. nie posiadała organów. Brak organów, w ocenie skarżącej oznacza, iż po pierwsze- nie mogła ona uczestniczyć w żadnym postępowaniu sądowym, administracyjnym i sądowoadministracyjnym, po drugie zaś- nie można jej było w tym okresie doręczać żadnych pism. Z uwagi zatem, iż zaskarżona decyzja nie została doręczona Spółce, bowiem jak podkreślono nie posiadała ona w tym czasie organów, Spółka zwróciła się o jej doręczenie tuż po tym jak dowiedziała się, iż Minister Środowiska prowadzi postępowanie nieważnościowe dotyczące między innymi zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 9 kwietnia 2010 r., doręczonym skarżącej Spółce w dniu 16 kwietnia 2010 r., organ przekazał skarżącej decyzję będącą przedmiotem skargi.
Stwierdzenie natomiast Ministra Środowiska zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r., iż zaskarżona decyzja Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] lutego 1999 r. Nr [...] została skarżącej doręczona we właściwym czasie, budzi w ocenie skarżącej poważne wątpliwości. Wobec faktu, iż spółka w tym czasie nie posiadała organów uprawnionych do jej reprezentowania, nie można jej zdaniem uznać, iż Spółce skutecznie została doręczona przedmiotowa decyzja. Ponadto podkreślono, iż jako podmiot otrzymujący decyzję wskazano wadliwie "Zarząd", a nie osobę prawną –Spółkę. Jako kolejny podmiot otrzymujący decyzję wymieniono "Burmistrza Miasta S.", tymczasem zdaniem skarżącej ani burmistrz jako przewodniczący organu gminy, ani Gmina S. nie byli stronami postępowania dotyczącego zaskarżonej decyzji. Powyższe nieprawidłowości, w ocenie skarżącej, stanowią podstawę do uznania, iż zaskarżona decyzja objęta jest wadą nieważności, wynikającą z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa.
W piśmie z dnia [...] września 2010 r. Minister Środowiska zajmując stanowisko w sprawie daty, w której doręczono stronie zaskarżoną decyzję wskazał, iż doręczenie na prośbę Spółki w dniu 16 kwietnia 2010 r. decyzji nie może być uznane za doręczenie decyzji stornie, o którym mowa w art. 109 § 1 Kpa. Zdaniem organu właściwe doręczenie zaskarżonej decyzji dla skarżącej Spółki nastąpiło bezpośrednio po wydaniu zaskarżonej decyzji. Minister Środowiska ponadto wskazał, iż podnoszony przez skarżącą zarzut braku właściwej reprezentacji W. w S., przy wydawaniu decyzji administracyjnych, nie znajduje uzasadnienia. Zarzut ten był bowiem przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 19 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 2374/99 stwierdził, iż interes wspólników był skutecznie chroniony w okresie, gdy nie był dla Wspólnoty ustanowiony kurator, gdyż jej członkom przyznane były uprawnienia procesowe. Podkreślono, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie jest wiążący dla organu administracyjnego załatwiającego sprawę.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Określając termin wniesienia skargi, powyższy przepis wyznacza początek jego biegu jedynie w wypadkach doręczenia rozstrzygnięcia skarżącemu. Nie wskazuje natomiast wprost, od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu, będącemu stroną postępowania administracyjnego, rozstrzygnięcia tego nie doręczono. Pomimo braku w tym zakresie wyraźnego uregulowania ustawowego należy uznać za aktualny w tej materii pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prezentowany pod rządami obowiązującej uprzednio ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zgodnie z którym skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono zaskarżonej decyzji, może skorzystać z uprawnienia złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie tego postępowania.
Oznacza to, że skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji - jeżeli nie skorzystał z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania - nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej, chyba że w złożonym w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu - wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy (art. 86 i 87 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru zaskarżonej decyzji znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy decyzja Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] lutego 1999 r. została doręczona stronom postępowania w następujących datach: Zarządowi S. w S. w dniu 22 lutego 1999 r., Urzędowi Miasta i Gminy w S. w dniu 22 lutego 1999 r., W. N. w dniu 22 lutego 1999 r. i Staroście B. w dniu 22 lutego 1999 r. Wobec niezłożeni skargi w ustawowym terminie decyzja ta, która była decyzją ostateczną stała się prawomocna.
Gdyby zatem przyjąć, iż doręczenie stronie skarżącej zaskarżonej decyzji było doręczeniem wadliwym, najpóźniejszym terminem, w jakim strona mogła skutecznie wnieść przedmiotową skargę był termin 30 dni liczony od dnia 22 lutego 1999 r., w tym bowiem dniu zaskarżona decyzja została doręczona wszystkim stron biorącym udział w postępowaniu.
Uznać zatem należy, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie w dniu 24 marca 1999 r., natomiast skarżąca Spółka wniosła skargę dopiero w dniu 6 maja 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), czyli z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a.
Skarga z dnia 6 maja 2010 r., wniesiona po upływie ponad jedenastu lat od wydania decyzji ostatecznej i doręczenia jej stronom postępowania, jako złożona po upływie ustawowego terminu, podlega odrzuceniu.
Należy jednocześnie wskazać, iż podnoszony przez stronę skarżącą zarzut wadliwego doręczenia w dniu 22 lutego 1999 r. zaskarżonej decyzji S. w S., nie może być przedmiotem oceny przez Sąd w niniejszym postępowaniu.
O ile bowiem strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawach zakończonych decyzją ostateczną, a z taką sytuacją należy wiązać zarzut skarżącej, iż nie doręczono jej zaskarżonej decyzji, właściwym organem do oceny zasadności wystąpienia tej przesłanki i wznowienia postępowania jest organ administracji publicznej (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa). Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 1 i § 2 Kpa).
Mając zatem na uwadze, że skarga S. w S. została wniesiona po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.