Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 10 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 95/17

Uzasadnienie

1. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także "Sądu") decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej także "PKZGW"), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A. B. (dalej "skarżącą"), reprezentowaną przez radcę prawnego P. C., od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej także "Marszałka") z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], wydanej w wyniku wznowienia postępowania i dotyczącej odmowy uchylenia rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], którym to rozstrzygnięciem organ udzielił [...] S.A. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu do ziemi wód opadowych i roztopowych pochodzących z terenu stacji elektroenergetycznej [...], utrzymał decyzję Marszałka w mocy.
2. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez PKZGW zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., przedstawia się w następujący sposób.
3. 1. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], Marszałek Województwa [...] udzielił [...] S.A. (dalej "uczestnik") pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu do ziemi, tj. do rowu ziemnego, wód opadowych i roztopowych pochodzących z terenu stacji elektroenergetycznej [...].
4. 2. Pismem z dnia 21 września 2015 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego P. C., wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, podnosząc, iż jako strona nie brała w tym postępowaniu udziału.
5. 3. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], Marszałek odmówił wznowienia postępowania.
6. 4. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej po rozpatrzeniu zażalenia Wnioskodawczyni uchylił ww. postanowienie i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Marszałka Województwa [...].
7. 5. Po ponownym rozpatrzeniu złożonego wniosku organ I instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie.
8. 6. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Marszałek odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...].
9. 6. Odwołanie od rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], złożyła skarżąca, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów: art. 73 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne - poprzez niewłaściwe definiowanie pojęcia urządzenia melioracji wodnej;
10. - art. 127 ust. 7 pkt 5 w związku z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo wodne - poprzez nieprzyznanie właścicielom działki nr ew. [...] statusu strony w przedmiotowym postępowaniu.

Skarżąca podkreśliła, że - wbrew twierdzeniom organu I instancji - rurociąg biegnący przez nieruchomość stanowiącą jej własność pełni określoną w art. 70 ust. 1 Prawa wodnego funkcję melioracji wodnej, ponieważ chroni grunty rolne (tj. działkę nr [...]) przed zalewaniem wodami opadowymi spływającymi z wyżej położonej stacji elektroenergetycznej [...], a zatem przyczynia się również do polepszenia zdolności produkcyjnej gleby oraz ułatwia jej uprawę.

1. III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. PKZGW rozpatrzył odwołanie o decyzji Marszałka z dnia [...] maja 2016 r., utrzymując tę decyzje w mocy.

Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, PKZGW wskazał w szczególności, co następuje:

Podstawowym zarzutem zawartym w odwołaniu jest niewłaściwa interpretacja organu I instancji odnośnie do funkcji, które pełni rurociąg służący do odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu stacji elektroenergetycznej [...]. W ocenie Skarżącej winien on być kwalifikowany jako urządzenie melioracji wodnych, bowiem chroni grunty rolne, tj. działkę nr ew. [...] stanowiącą własność Skarżącej, przez zalewaniem wodami opadowymi spływającymi z terenów stacji [...], położonych powyżej. W związku z tym, jak podniesiono w skardze, rurociąg ten przyczynia się do polepszenia zdolności produkcyjnej gleby oraz ułatwia jej uprawę, spełniając tym samym definicję urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zawartą w art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Skarżąca wywodzi stąd również swój status strony, bowiem zgodnie z art. 127 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo wodne stroną postępowania w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego jest m.in. właściciel powierzchni ziemi położonej w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

Z uwagi na fakt, iż urządzenia melioracyjne kwalifikowane są jednocześnie jako urządzenia wodne zgodnie z definicją zawartą w art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy Prawo wodne, właściciele wskazanej wyżej nieruchomości powinni w ocenie Skarżącej zostać uznani za strony prowadzonego postępowania.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej nie podziela przedstawionego wyżej stanowiska Skarżącej. Zgodnie z art. 73 ust. 1 Prawa wodnego do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zalicza się:

1. 1) rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie,
2. 2) drenowania,
3. 3) rurociągi o średnicy poniżej 0,6 m,
4. 4) stacje pomp do nawodnień ciśnieniowych,
5. 5) ziemne stawy rybne,
6. 6) groble na obszarach nawadnianych,
7. 7) systemy nawodnień grawitacyjnych i ciśnieniowych o ile urządzenia te służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1 ww. ustawy, tj. polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby, ułatwieniu jej uprawy oraz ochronie użytków rolnych przed powodziami.

W przedmiotowej sprawie wody opadowe i roztopowe z terenu stacji [...] będą odprowadzane szczelnym rurociągiem z rur kamionkowych PCV o średnicy 350 mm (por. str. 7 operatu wodnoprawnego dołączonego do wniosku). Jedynym celem funkcjonowania ww. rurociągu jest odprowadzanie przedmiotowych ścieków, w związku z czym nie sposób uznać, aby spełniony był warunek wskazany w cyt. wyżej art. 70 ust. 1 Prawa wodnego. Co więcej, wbrew twierdzeniom Skarżącej, przedmiotowy rurociąg nie stanowi urządzenia wodnego w myśl definicji zawartej w art. 9 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy, ponieważ sam w sobie nie kształtuje on środowiska wodnego. Urządzeniem wodnym jest natomiast wylot służący do odprowadzania ścieków do środowiska, zlokalizowany na działce nr ew. [...], obręb [...], będącej we władaniu Lasów Państwowych.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej brak jest podstaw do uznania skarżącej, jako współwłaścicielki działki nr ew. [...], przez którą przebiega rurociąg służący do odprowadzania wód opadowych i roztopowych, za stronę niniejszego postępowania. Organ I instancji w prowadzonym pierwotnie postępowaniu, zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], po przeanalizowaniu zapisów art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne słusznie ocenił, iż w kręgu stron powinien znaleźć się wnioskodawca, tj. [...] S.A., a także właściciel działki, na której zlokalizowany jest wylot, tj. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe.

Zgodnie z treścią art. 149 § 2 Kpa postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stosownie zaś do treści art. 151 § 1 pkt 1 ww. ustawy organ administracji publicznej po przeprowadzeniu tego postępowania wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, tj. brak podstaw do wznowienia postępowania. Skoro w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, to należało odmówić uchylenia decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...].

Reasumując stwierdzić należy, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa, a zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie.

IV. Pismem z dnia 16 grudnia 2016 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do tut. Sądu, skargę na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] listopada 2016 r., podnosząc przeciwko temu orzeczeniu następujące zarzuty:

Naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. 1) naruszenie art. 73 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 70 ust 1 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne (dalej jako: "ustawa prawo wodne") poprzez: niewłaściwe zdefiniowanie pojęcia "urządzenie melioracji wodnej" polegające na uznaniu, że rurociąg grawitacyjny DN 350 w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie stanowi urządzenia melioracji wodnej gdyż nie służy celom o których mowa w art. 70 ust 1 ustawy prawo wodne tj. polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby, ułatwianiu upraw oraz ochronie użytków rolnych przed powodziami;

Naruszenia innych przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. 2) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez: nie podjęcie wszystkich czynności mających na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a w szczególności nie przeprowadzenie oględzin działki nr [...] przez, którą przebiega rurociąg grawitacyjny DN 350 co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód;
2. 3) naruszenie art. 127 ust 7 pkt 5 Ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne poprzez: błędne uznanie, że postępowanie objęte decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...].05.2014 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, nie dotyczy interesu prawnego Skarżącej, co spowodowało nieuprawnione przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje status strony, w sytuacji gdy skarżąca ma interes prawny w niniejszej sprawie a co za tym idzie jest jego stroną, bowiem jest ona współwłaścicielką działki nr [...] przez, którą przebiega rurociąg grawitacyjny DN 350 co oznacza, że jest władającą powierzchnią ziemi w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód.
3. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 9 stycznia 2017 r., skarżąca wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] listopada 2016 r. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. Nr 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z przepisem art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja odwoławcza odpowiada prawu, obowiązującemu w dacie jej wydania. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1. 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
2. a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
3. b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
4. c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
5. 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
6. 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, o których mowa powyżej, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził.

1. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] listopada 2016 r. prowadzi do następujących wniosków:
2. 1. Zaskarżoną decyzją, wydaną w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym na podstawie art.145 i nast. k.p.a., organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2016 r., odmawiającą na podstawie art.151 § 1 pkt 1 k.p.a. uchylenia udzielonego uczestnikowi pozwolenia wodnoprawnego z racji niewystąpienia w sprawie sugerowanej przez skarżącą przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a., mającej polegać na niezapewnieniu skarżącej udziału w sprawie o wydanie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Trafnie uznały oba orzekające w sprawie organy, że hipoteza art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie została w sprawie spełniona, albowiem skarżąca nie jest stroną postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego, a to w związku z nieposiadaniem w tej sprawie interesu prawnego. Wydane w sprawie decyzje są w tej sytuacji słuszne, a skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
3. 2. Ponieważ zaskarżona decyzja podjęta została w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego, wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Wznowienie postępowania, podobnie jak każdy inny nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności orzeczeń administracyjnych wynikającej z art. 16 k.p.a. i może znaleźć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy orzeczenie dotknięte jest jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz w art. 145b § 1 k.p.a.

Przepis art. 145 § 1 k.p.a. określa, kiedy wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W przypadku złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wszczęte powinno być postępowanie wstępne. W toku postępowania wstępnego, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, organ powinien badać jedynie to, czy wniosek o wznowienie oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy zachowany został termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania określony w art. 148 § 1 k.p.a. Jedynie w sytuacji, gdy wniosek nie wskazuje przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. lub nie został dochowany termin do jego zgłoszenia organ administracji może wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. W pozostałych przypadkach organ winien wznowić postępowanie postanowieniem, zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a., i przeprowadzić postępowanie w myśl przepisów art. 150 i art. 151 k.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ administracji wydaje decyzję w trybie art. 151 § 1 k.p.a., to jest odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli brak jest podstaw do jej uchylenia lub uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i b k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 2 k.p.a.).

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ I instancji wznowił postępowanie zakończone wydaniem pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] maja 2014 r., prawidłowo uznając, że ich wniosek o wznowienie został oparty o ustawową przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i złożony został w terminie do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a.

1. 3. Katalog podmiotów posiadających interes prawny w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, a tym samym będących stroną postępowania w tym przedmiocie, wskazuje art. 127 ust.7 pkt 1 – 6 Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest:
2. 1) wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego;
3. 2) właściciel wody;
4. 3) właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego;
5. 4) właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;
6. 5) władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;
7. 6) uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Sama już obszerność tego wyliczenia wskazuje, że intencją ustawodawcy było stosunkowo szerokie ujęcie katalogu osób, które mogą wystąpić w charakterze strony w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego.

W kontekście niniejszej sprawy zasadne jest rozważenie okoliczności, warunkujących dopuszczalność uznania, że dany pomiot spełnia kryteria podmiotu, o którym mowa w art.127 ust. 7 pkt 5 Prawa wodnego, tj. jest podmiotem władającym powierzchnią ziemi, położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Uznać należy, że koniecznym jest tu nie tylko ustalenie samego faktu władania powierzchnią ziemi, ale jednocześnie ustalenie zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Określenie zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych jest zatem niezbędne do zdefiniowania statusu strony w rozumieniu art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy. Wyznaczenie zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając m.in. treść nakazów i zakazów zawartych w obowiązujących przepisach.

1. 4. Odnosząc powyższe uwarunkowania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, co następuje:

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Marszałek Województwa [...] udzielił uczestnikowi pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód – wprowadzanie do ziemi poprzez rów ziemny, wód opadowych, pochodzących z terenu stacji elektroenergetycznej [...], zlokalizowanej na działce nr [...] obręb [...], gmina [...], o powierzchni 55651 m2, w tym powierzchni utwardzonych: z dróg, placów i parkingów (4011 m2), ze stanowisk transformatorowych (431,6 m2), istniejącym wylotem zlokalizowanym na terenie działki nr [...] obręb [...], gmina [...], określając szczegółowo ilość w/w wód opadowych oraz dopuszczalne stężenie zanieczyszczeń.

Skarżąca jest współwłaścicielką działki ewidencyjnej nr [...], zlokalizowanej pomiędzy działką nr [...] (na której znajduje się stacja elektroenergetyczna uczestnika) a działką nr [...] r., należącą do Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (na której znajduje się wylot do rowu ziemnego). Przez działkę skarżącej przebiega zatem rurociąg (kolektor grawitacyjny dn 250/350, zbudowany z rur kamionkowych i PVC o długości ok.553 m), za pośrednictwem którego wody opadowe będą odprowadzane z działki nr [...] do działki nr [...].

W świetle powyższego stwierdzić należy, co następuje:

(i) Wprawdzie kolektor grawitacyjny, przebiegający przez działkę skarżącej, jest elementem niezbędnym do wykonywania przez uczestniczkę tj. Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. wydanego na jej rzecz pozwolenia wodnoprawnego, niemniej fakt ten nie daje wystarczających podstaw do stwierdzenia, że nieruchomość skarżącej znajduje się we wskazanym w art.127 ust.7 pkt 5 Prawa wodnego - w pierwszej kolejności - "zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód". O ile bowiem część infrastruktury, związanej z realizacją pozwolenia, przebiega przez działkę skarżącej, o tyle właściwym przedmiotem korzystania z wód, uregulowanym w pozwoleniu wodnoprawnym, mogącym oddziaływać na grunty sąsiednie, jest wprowadzanie wód opadowych do ziemi przez rów ziemny, która to czynność dokonywana jest w całości poza działką skarżącej, tj. na działce nr [...] r., należącej do Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, na której to działce znajduje się wylot do rowu ziemnego.

Nie ma żadnych przesłanek, obligujących do przyjęcia, że wprowadzanie na działce nr [...] wód opadowych do ziemi przez rów ziemny (za pośrednictwem umiejscowionego tam wylotu) oddziałuje w jakikolwiek sposób na działkę nr [...], należącą do skarżącej.

(ii) Nie można również przyjąć, tak jak wywodzi skarżąca, iż jest ona właścicielem powierzchni ziemi położonej w zasięgu planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Stanowisko skarżącej opiera się w tym zakresie na założeniu, że znajdujący się na jej działce kolektor stanowi urządzenie melioracji wodnej szczegółowej (art.73 ust.1 pkt 2 Prawa wodnego), które należałoby traktować tak jak urządzenie wodne na zasadzie art.9 ust.2 pkt 1 lit.a Prawa wodnego. Skarżąca podnosi w tym kontekście, że w/w kolektor w oczywisty sposób służy celom przyświecającym melioracjom wodnym, wynikającym z art.70 ust.1 Prawa wodnego (tj. regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz ochronie użytków rolnych przed powodziami). Podzielić w tym kontekście należy stanowisko organów, że o ewentualnym korzystnym oddziaływaniu w/w rurociągu na prowadzenie gospodarki rolnej można mówić wyłącznie w kontekście oddziaływania co najwyżej dodatkowego, pochodnego, w oczywisty sposób nie pokrywającego się z nominalnym przeznaczeniem tego elementu infrastruktury, jakim jest odprowadzenie wody z terenu stacji elektroenergetycznej. Nie można zatem zasadnie wywodzić, iż jest to urządzenie melioracji wodnych.

Z powyższych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.