Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] na wniosek M. T. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. Wnioskodawca został pouczony o prawie wniesienia skargi na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. M. T. pismem z dnia 13 kwietnia wniósł skargę do Sądu na postanowienie z dnia [...] marca 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270), zwanej dalej "p.p.s.a." zakreśla zakres spraw, jakie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Jest to katalog zamknięty, co oznacza, że kategorie spraw nie mieszczące się w tym przepisie nie podlegają rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Jak wskazuje punkt 2 tego paragrafu, sąd orzeka w sprawach postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także na postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. W konsekwencji zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga niedopuszczalna z tej przyczyny podlega odrzuceniu.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane w przedmiocie uzupełnienia decyzji na podstawie art. 111 § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej k.p.a., zgodnie z którym na uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje tylko w formie postanowienia i to niezależnie od tego, czy przedmiotem uzupełnienia było pouczenie o sposobie wniesienia środka zaskarżenia, czy też uzupełnienie co do samego rozstrzygnięcia.
Zgodnie zaś z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Ponieważ powołany art. 111 k.p.a. nie przewiduje zażalenia na postanowienie o uzupełnieniu decyzji wobec czego jest ono niezaskarżalne.
Nadto zakwestionowane postanowienie o uzupełnieniu decyzji nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie, ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
Należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie zawierało błędne pouczenie dotyczące sposobu jego zaskarżenia, które nie umożliwia jednak zaskarżenia postanowienia, od którego nie przysługuje z mocy prawa środek zaskarżenia. Rozpoznanie skargi wniesionej z uwzględnieniem błędnego pouczenia stanowiłoby naruszenie art. art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
W tej sytuacji skarga na akt administracyjny nie mieszczący się w katalogu art. 3 § 2 p.p.s.a. jest skargą niedopuszczalną i jako taka musi podlegać odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.