Uzasadnienie
J. K. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie wymeldowania.
Po wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, zwrócił się on do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 19 kwietnia 2015 r. skarżący wskazał, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu [...] października 2014 r. został eksmitowany z mieszkania na bruk, w chwili obecnej nie ma miejsca zamieszkania ("tułam się wszędzie i nigdzie"). Skarżący wskazał jako osoby prowadzące z nim wspólnie gospodarstwo domowe: żonę i małoletniego syna. Jak wynika z akt administracyjnych zamieszkują oni w mieszkaniu, z którego skarżący został eksmitowany. Wskazał także, że prowadzone są wobec niego trzy postępowania komornicze, wobec jego żony – dwa.
Skarżący pracuje, wykładając towar na półki w sklepie – umowa o pracę na czas określony – i z tego tytułu uzyskuje dochód w wysokości około 500 zł. Jego żona z tytułu umowy o pracę uzyskuje dochód w wysokości około 700 zł. Skarżący oraz jego żona nie posiadają jakiegokolwiek majątku.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżący i jego żona uzyskują łączny dochód w wysokości około 1200 zł Skarżący został eksmitowany z mieszkania, nie posiada jakiegokolwiek majątku. W stosunku do skarżącego i jego żony prowadzone są postępowania komornicze.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu