Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2004r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska w W., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] czerwca 2004r. znak [...] w przedmiocie podwyższenia o 100 % i o wskaźnik wzrostu cen i towarów i usług w okresie odroczenia, kary pieniężnej łącznej wymierzonej Gminie B. za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nie wyznaczonym w 1997 roku. Podstawę orzeczenia o odroczeniu płatności kary stanowił art. 40 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 27 czerwca 1997r. o odpadach (Dz. U. Nr 96, poz. 592 z późn. zm), zgodnie z którym decyzja taka może być podjęta jeżeli ukarany realizuje przedsięwzięcia, których wykonanie, w okresie nie dłuższym niż 5 lat, zapewni usunięcie przyczyn wymierzenia kary pieniężnej. W niniejszej sprawie w wyniku przeprowadzonej w dniu 6 maja 2004r. kontroli ustalono, że strona nie wywiązała się z zobowiązań wskazanych w decyzji odraczającej termin płatności. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zobowiązany był wiec do podwyższenia kary pieniężnej o łączną kwotę 100 % i o wskaźnik wzrostu cen towarów i usług w okresie odroczenia.
Skargę na tą decyzję wniósł Wójt Gminy B. Wskazując w niej, iż decyzją Wojewody [...] znak [...] z dnia [...] czerwca 1998r. Gmina B. została zobowiązana do przeprowadzenia rekultywacji terenu składowiska odpadów komunalnych w miejscowości B. w terminie do 30 kwietnia 2000r, następnie termin ten został odroczony na dzień 30 czerwca 2002r. W tym czasie gmina wykonała część prac rekultywacyjnych. We wskazanym terminie rekultywacja nie została jednak zakończona. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. Starosta [...] wyraził zgodę na zamkniecie wysypiska. Termin zamknięcia wyznaczono na dzień 30 czerwca 2003r., prace z zamknięciem wysypiska miały być wykonane w terminie do 30 czerwca 2003r., przedłużono je jednak do 31 marca 2005r. Tak więc pięcioletni termin na wykonanie przedsięwzięcia związanego z zamknięciem wysypiska, o którym mowa w art. 40 ust. 6 ustawy o odpadach winien być liczony od daty wyrażającej zgodę na jego zamkniecie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Przed rozpatrzeniem merytorycznym zarzutów skargi Sąd rozważył przede wszystkim, czy wnoszący skargę Wójt Gminy B. ma interes prawny w sprawie podwyższenia kary pieniężnej łącznej-wymierzonej Gminie B. za składowanie odpadów.
Zgodnie bowiem z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według § 1 ww przepisu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawowo przyznano takie uprawnienie (art. 50 §2).
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie Gmina B. posiada interes prawny i jest legitymowana do wniesienia skargi do Sądu. Kwestionowane rozstrzygniecie dotyczy bowiem bezpośrednio praw i obowiązków gminy. Ma ona także jako podmiot posiadający osobowość prawną stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zdolność do występowania przed sądem administracyjnym w charakterze strony (tzw. zdolność sądową – art. 25 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie jest natomiast Wójt Gminy B. Nie budzi bowiem wątpliwości że organ gminy nie należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 25 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skoro więc przedmiotowa skarga została wniesiona przez podmiot nie posiadający legitymacji skargowej- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako niedopuszczalną odrzucił.