Uzasadnienie
N. V. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu.
Po wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 28 kwietnia 2017 r., a także z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego, wynika, że skarżąca bezskutecznie ubiegała się o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Obecnie znajduje się w tzw. procedurze powrotowej. W gospodarstwie domowym pozostaje z małoletnim synem. Jedne źródło utrzymania dwuosobowej rodziny stanowią świadczenia pieniężne dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy w łącznej wysokości 1.200 zł miesięcznie. Koszty mieszkania w Polsce wynoszą 800 zł. N. V. nie wykazała jakichkolwiek nieruchomości, zasobów pieniężnych, ani wartościowych przedmiotów.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżąca nie osiąga dochodu, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, a jedyne środki, będące w jej dyspozycji pochodzą ze świadczeń pieniężnych, stanowiących pomoc dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Uwzględniając wykazaną przez stronę wysokość koszów mieszkania, a także aktualny poziom cen innych dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że N. V. nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i małoletniego syna.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.